پایگاه خبری الف 24 آذر 1392 ساعت 11:36 http://alef.ir/vdcjxoe8tuqeyiz.fsfu.html?208543 -------------------------------------------------- عنوان : آیا توافق ژنو معادله برد-برد بود؟ بخش تعاملی الف - محمد امین نوروزی -------------------------------------------------- اشاره: مطلبی که می خوانید از سری یادداشت های بینندگان الف است و انتشار آن الزاما به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست. بینندگان الف می توانند با ارسال یادداشت خود، مطلب ذیل را تایید یا نقد کنند. متن : غرب متوجه بود، ایران در ۸ سال گذشته در مسئله هسته ای بسیار پیشروی کرده است. با توجه به تغییر و تحول‌های سیاسی در ایران و شوق و جو زدگی که سیاستمداران ایرانی برای ارتباط گیری با غرب نشان می‌دادند، بهترین زمان برای غرب بود که مانعی برای رشد برنامه ای هسته ای ایران ایجاد کنند و توافق ژنو این کار را کرد. اما حالا که عهد شکنی آمریکا و اروپا در خصوص ژنو رخ داده است، آیا توافق ژنو معادله برد-برد بود؟ با اعمال تحریم‌های جدید بدون شک ایران در توافق ژنو بازنده میدان بود و از طرفی با توجه به قدرت رسانه ای که غرب در خصوص ارائه تحلیل‌های یکجانبه علیه ایران دارد، غربی‌ها هستند که باز این توافق ژنو را به عنوان چماق بر سر ایران خواهند کوبید و ایران را محکوم خواهند که به توافق ژنو پایبند نبوده است. با توجه به قدرت رسانه ای و هژمونی سیاسی که غرب دارد، صدای ایران به عنوان کشور که در این معاهده ضرر دیده است، شنیده نمی‌شود. به یاد بیارید متن توافق نامه ای که کاخ سفید منتشر کرد و حتی در ایران نیز متن منتشر شده آمریکا را به عنوان متن توافقنامه شناختند. این نشان از قدرت رسانه ای و ارائه تحلیل‌های همسو با منافع غرب دارد. که یک صدم آن قدرت را هم دستگاه دیپلماسی و رسانه ای ایران ندارد. اما درسی که توافق سیاسی ژنو برای فضای سیاسی و رسانه ای داخل باید داشته باشد این است که وقتی یک اتفاق کوچک سیاسی را با پروپاگاندا و شانتاژ های سرمایه سالارانه در جامعه بخواهیم تبدیل به یک پیروزی بزرگ و حتی تعبیر به حماسه سیاسی کنیم، در حالی که بسیاری در داخل نظر بر این داشتند که این توافق نامه آنچنان که باید و شاید پیروزی بزرگ محسوب نمی‌شود، اما درست در دولتی که شعار آزادی بیان سر داده می‌شد، فقط تحلیل‌های سیاسی همسو با دولت شنیده شد. به طور مثال عملکرد صدا و سیما برای توافق نامه ژنو، انقدر این مسئله را به عنوان دستگاه تبلیغاتی دولت در بوق و کرنا کرد، با اینکه چند روزی از این شکست سیاسی می‌گذرد اما کسی به خصوص سیاستمداران دولتی رویش نمی‌شود گزارش و تحلیلی دقیقی از این وضعیت داشته باشد. گویی که سیاستمداران ما از شک پیش آمده وارد اغماء شده‌اند و نمی‌خواهند نسبت به شرایط پیش آمده پاسخگو باشند. در حالیکه اگر تجربیات پیشین و رهنمودهای رهبری را چراغ راه خود کرده بودند، اینقدر کند عکس العمل نشان نمی‌دادند. به یاد بیارید همین چند هفته پیش را که عده ای اقای جواد ظریف را در حد یک فوق ستاره و اسطوره بالا بردند، هیچکس هم نبود بگوید این همه امتیاز رو اگه قرار بود درگذشته بدهیم، احتمالا ۱۰دفعه به توافق رسیده بودیم، چون غرب خواستار توقف ایجاد کردن در مسئله هسته ای ایران از همان ابتدا بودند. هنوز در گوشمان زنگ می‌زند، حرف‌هایی که گفته می‌شد سد تحریم‌ها علیه ایران شکسته شد، اما آمریکا نه تنها تحریم‌ها را کاهش نداد، بلکه تحریم‌ها را علیه ایران تشدید کرد و اروپا نیز از این اقدام آمریکا حمایت کرد. حال آن پیروزی و حماسه تو خالی ژنو، تبدیل به یک تراژدی و شکست بزرگ سیاسی بین المللی برای ایران شده است و مسئله بدتر این است که هنوز توهم برد-برد داریم و نمی‌خواهیم شکست را پذیریم. از جنس همان شکست‌های سیاست‌های خارجه ای که بر سر توافق نامه سعد آباد و ... دیده بودیم.