پایگاه خبری الف 31 فروردين 1396 ساعت 22:10 http://alef.ir/vdci5pa5qt1aqv2.cbct.html?463846 -------------------------------------------------- عنوان : الهام پاوه‌نژاد:فن شنونده بودن را فراموش کرده‌ایم/ بحران‌های میانسالی یک زن تنها در «پولشری» -------------------------------------------------- بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر گفت: در هر محفلی که وارد می‌شویم همه دست به گوشی هستند یا عکس می‌گیرند درحالیکه لذت بردن و ارتباط صمیمانه و فن شنونده بودن را فراموش کرده‌ایم.این روزها از اصول دور می‌شویم و به حاشیه‌ها توجه داریم. متن : به گزارش فارس، نمایش کافه پولشری به نویسندگی آلن وتز، ترجمه اصغر نوری و کارگردانی و بازیگری الهام پاوه نژاد بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر این روزها در کافه تریای تالار اصلی تئاتر شهر در حال برگزاری است. این نمایش از یک شنبه هفدهم اردیبهشت ماه آغاز شده و تهیه کننده آن گالری طلای گرامی است. به منظور تشریح جزئیات نمایش کافه پولشری با الهام پاوه نژاد بدین شرح به گفت وگو نشستیم: *کافه پولشری نمایش مونولوگ های یک زن کافه چی تنها است...به عنوان سوال نخست دغدغه اصلی شما از طرح مسائلی مثل اهمیت به انسانیت، تنهایی انسان ها، توجه به سالمندان و ... و نمایش آن در قالب این نمایشنامه چه بوده است؟ نکاتی که اشاره کردید دقیقا در این نمایش دیده می شود اما واقعیت به نظر من فراتر از این است، هر کدام از این نکات جای بحث و صحبت و گفت وگو دارد اما یکی از مهمترین نکاتی که با توجه به سن این زن کافه چی به نام پولشری مطرح است این که خودش در آستانه میانسالی قرار دارد. در واقع وی به گذر زمان توجه کرده است گذر زمان و گذر عمر و قدردانی و قدردانستن عمر در این نمایش خیلی مورد توجه قرار گرفته است اینکه باید ثانیه ها و لحظه ها و دقایق را مورد توجه قرار دهیم این نکته را انسانی که در آستانه میانسالی قرار دارد خوب می فهمد چرا که فصل جوانی را گذرانده و از این پس به قولی در یک سرازیری می افتد یعنی از قله به پایین می آید. بنابراین فکر می کنم میانسالی دیگر اوج شکوفایی ما انسان ها است این را به این دلیل می گویم که واقعیت من خودم هم در این آستانه قرار دارم میانسالی اوج عاشقانه ها، کار و خانواده و همه چیزهایی که در زندگی جریان دارد را تجربه کرده ایم ، بنابراین صحبت های این زن در نمایش دغدغه خود من هم هست. انسان ها در حین روابط کاری و زندگی شان قدر لحظاتشان را نمی دانند و متوجه نیستند که ممکن است دیگر این لحظات تکرار نشود این قدردانی نسبت به زمان و مراقب از آن برای خود من یکی از مهمترین نکات کار بود به خاطر همین در نگاه کارگردانی تأکید زیادی بر این نمایشنامه داشتم. *در بخشی از این نمایش صدایی از خود پولشری شنیده می شود که می گوید ما همه زندگی مان را با خجالت و ترس از دست می دهیم....چنین چیزی چه معنایی را می خواهد برساند؟ ببینید من فکر می کنم به خاطر نوع زندگی که انسان در این عصر ماشینی دارد و سرعت زیاد کارها ناخودآگاه انسان ها محافظه کار و محتاط و بی توجه به دیگران می شوند، البته متن آلن وتز الان نوشته نشده اما واقعیت این است که تلخی های دوران، روابط، شکست ها و عاشقانه های زندگی مشترک و هر چیزی که مربوط به آن است به دلائل مختلف این روزها زیاد اتفاق می افتد که الان فرصت نقد آن نیست. آمار طلاق ها، تنهایی ها و عدم ارتباط های عاطفی چنین مسئله ای را تأیید می کند اگر به اینها دقت کنیم همه از شکست ها و ترس ها و احتیاط ها ناشی می شود یعنی انسان ها جرأت نمی کنند به خاطر زخم هایی که خوردند مسائل را تکرار کنند و جرأت اینکه در دل یک ماجرا قرار بگیرند را از دست می دهند اتفاقا هر چقدر سن بالاتر می رود این ترس بیشتر می شود چرا که به لحاظ عاطفی آدم ها توان و تحمل شکست خوردن ندارند و ترجیح می دهند که تنها باشند. *دقیقا اتفاقی که برای پولشری افتاده... بله، کاراکتر پولشری هم از دوران نوجوانی تا جوانی و ازدواج شرایط سختی را داشته شاید برای همین جرأت پا جلو گذاشتن را ندارد. *چه چیزهایی توسط خودتان به متن اضافه شد آیا ارتباط چشمی و کلامی که شما با تماشاگران کار به عنوان مخاطبان کافه برقرار می کنید جزو متن اصلی است؟ خیر این از ترفندهای کارگردانی من بود، چنین چیزهایی در متن نبود، در متن اینطور است که زمانی پولشری شروع به صحبت می کند که مشتریان کافه رفته اند و کافه در حال تعطیل شدن است، یعنی قصه آن زمان به لحاظ متن و نگارش شروع می شود و وی یک واگویه با خود می کند. بنابراین ارتباطات کم افراد با یکدیگر سوژه به دستم داد اینکه به هر محفلی که می رویم همه دست بر گوشی شان هستند، یا دارند عکس می گیرند درحالیکه به لذت بردن از آن محیط و آن افراد توجه ندارند حال اگر یک عکس یادگاری هم باشد بد نیست اما این فقط یک خاطره کوچک است، اما اینکه بخواهد اساس تمام لحظاتمان را پر کند، اشتباه است ما این روزها در حال دور شدن از اصول هستیم و به حاشیه ها نزدیک می شویم. *اتفاقا شما در نمایش به همین گوش کردن فعال هم اشاره کردید و در جملات زیادی بدان پرداختید... درست است زمانی که این اتفاق می افتد تربیت و فرهنگ از دست می رود، تعامل و گفت وگو کم شده و همه وارد مونولوگ می شوند هیچکس حرف هیچکس را گوش نمی دهد و این یک امر روانشناسی است که می گویند شنونده فقط چند جمله اول را می شنود، یعنی باید هر طور شده حرفمان را در یک جمله اول به مخاطب بزنیم و این از دست دادن فرهنگ شنیداری است که در نهایت به سوتفاهم بین افراد می انجامد. *بخش های کمدی کار مثل همان رژیم پولشری آیا در متن اصلی بوده؟ بله در متن اصلی هست اما من چاشنی های اجرایی اضافه کردم. رژیم پولشری نشان می دهد که وی لذت خوردن را نمی تواند ترک کند که می تواند یک تم ظریف روانشناسی داشته باشد، آدم هایی که مشکل عاطفی دارند به سمت لذت های دیگر برای جایگزینی می روند متن هوشیارانه بدان پرداخته که چرا پولشری نمی تواند در برابر خوردن مقاومت کند. *شما خودتان چه نوع مطالعات روانشناسی داشتید؟ من هم مثل بقیه بازیگران در همه زمینه ها مطالعات داشتم چرا که یک بازیگر باید از همه مسائل سر در بیاورد. *استقبال از نمایش چطور بوده؟ من همیشه خوش بین هستم ولی به نظرم شگفت آور بود که من در اجرای پنجم کسانی را می بینم که برای بار دوم آمده اند این خیلی خوب است حتی در فضای مجازی هم عده ای بیان کرده اند که برای بار دوم می آیند، این نشان می دهد که نمایش توانسته جذب مخاطب کند. بنابراین با تئاتری که تبلیغات ندارد و تنها رسانه ها می توانند کمکش کنند این وضعیت خیلی خوب است. البته ناگفته نماند که هفته های آخر که اطلاع رسانی بیشتر می شود مخاطب هم سیل عجیبی پیدا می کند که امیدوارم این امر برای کار ما هم تکرار شود. بهرحال کار ما گروهی است و حاصل کار یک نفر نیست حاصل خرد جمعی است من واقعا از بزرگان این کار علی بوستان، گلناز گشن، سارا اسکندری، تیم کارگردانی شیوا اردویی، سروناز نانکری،، مدیر تولید سید فرشاد هاشمی و روابط عمومی آریان رضایی که همدل و همراه بودند تشکر می کنم. ما در اواخر کارمان با دوست خوبی به نام مسعود گرامی که نماینده گالری گرامی آشنا شدیم که حمایتمان کردند و به عنوان تهیه کننده قدم جلو گذاشتند همچنین از آناج مزون خانم مختاری که اجرای طراحی لباس لباس خانم گلشن را برعهده گرفتند باید تشکر کنم ضمنا در تمام این چند شب اجرا از حضور همدلانه محسن طلوعی که از همکاران گالری گرامی هستند برای ثبت لحظه ها و خاطره های این شب های اجرا قدردانی می کنم.