پایگاه خبری الف 11 مرداد 1396 ساعت 14:05 http://alef.ir/vdch6qnkx23nwwd.tft2.html?497983 -------------------------------------------------- عنوان : ابعاد کتک کاری آقای نماینده محسن مهدیان، ۱۱ مرداد ۹۶ -------------------------------------------------- متن : یک نماینده مجلس -بخوانید یک قانون نویس- با «مامورقانون» به حق یا ناحق جدل می‌کند و سرانجام ماجرا به ضرب و شتم و شکستن بینی مأمور منتهی می‌شود. همه چی به قدر کفایت روشن است و توضیح بیشتری نمی‌خواهد. این ماجرا را بداخلاقی می دانید یا عصبانیت؟ به‌نظرم روی این خبر متوقف نشوید؛ ابعاد این خبر گسترده‌تر از ضرب و شتم‌ یک مأمور است. ماجرا تبدیل شدن یک «خودبرتربینی متفرعانه» در میان مسوولان کشور است. مدتی است با سبک جدیدی از مدیریت در جمهوری اسلامی مواجهیم که برخلاف گذشته و به سبکی بدعت گونه، جنسش «تکبر سیاسی» و «تبختر اجتماعی» است. گستره این جریان حاکم بر قدرت را تاریخی ببینید. با نحله‌ای مواجهیم که مولود «ساختار اختناقی» دهه هفتاد است. تکنوکرات های امروز، میراث دار دولتی هستند که کمترین مواجه اش با منتقدان، بازداشت و حبس و پرونده امنیتی بود. فرقی هم نمی‌کرد فرشاد مؤمنی باشد یا عزت الله سحابی یا عباس عبدی یا مهدی نصیری. امروز با صاحبانی از قدرت مواجهیم که وامدار «دولت آژانی مسلک» دهه هفتاد هستند؛ همان‌ها که به گفته احمدتوکلی، برای مواجهه با شورش مستضعفین و فقرای کوی طلاب مشهد و اسلامشهر و غیره، باتوم وارد کشور کردند. از آن «سازمان متفرعانه» چند نسل بعد«مدیر متکبر» تربیت می‌شود. امروز با مدیرانی مواجهیم که منتقدان را «بی خرد» و «بی دین» و «حسود» و «متوهم» می‌دانند. وقتی با اعتراض‌ها مواجه می‌شوند، پشت چشم نازک می‌کنند که «بروید به جهنم». معترضانشان را افراد «فاسد» و «عقب مانده» و « مخلوقات ترسو» می‌دانند که «هوچی باز» و «تازه انقلابی شده». به‌نظر شما تاریخ باور می‌کند این ادبیات یک کارگزار ارشد حکومت اسلامی باشد؟ مردم فراموش نمی‌کنند که منتقدان هسته‌ای را «لبو فروش» و «راننده تاکسی» خواندند و تولید ملی را با «آبگوشت بزباش» و «قورمه سبزی» تحقیر کردند. منتقد که هیچ، فراماندار خودشان را در جمع و علنا ناسزا گفتند و به خبرنگار فحش چارواداری دادند. این«استحقار سیاسی» و «استخفاف اجتماعی» در حال تبدیل شدن به یک سبک جدید مدیریتی است که تقابلش با آزادی، کمترین معصیت است. «تفرعن و تبختر سیاسی» یعنی «تحقیر ملی» که ده‌ها برابر سخت‌تر از «خودرای سیاسی» است. همین تکبرسیاسی است که از درونش «پنهان کاری» ساخته می‌شود.  ریشه این نحله جدید مدیریتی چیست؟ خوی کاخ نشینی یا بی نیازی از مردم یا پشت گرمی اقتصادی یا زور بازوی سیاسی یا چی؟ ردشویم. امیدواریم در دولت جدید نسبت به تحدید این طبقه جدید مدیریتی حساسیت لازم وجود داشته باشد.