پایگاه خبری الف 16 آذر 1395 ساعت 17:04 http://alef.ir/vdch-vnkw23niwd.tft2.html?420969 -------------------------------------------------- پیشنهاد کتاب/ «خورشید همچنان می‌دمد»؛ ارنست همینگوی؛ ترجمه احمد کسایی پور؛ هرمس عنوان : لذت‌های تباه‌شده‌ی نسل گم‌شده آرمان میرزانژاد؛ 16 آذر 1395 -------------------------------------------------- متن : خورشید همچنان می دمد نویسنده: ارنست همینگوی مترجم: احمد کسایی پور ناشر: هرمس، چاپ دوم 1393 372 صفحه، 18000 تومان شما می توانید کتابخورشید همچنان می دمد را تا یک هفته پس از معرفی با ۱۰ درصد تخفیف از فروشگاه اینترنتی شهر کتاب خرید کنید. ***** ارنست همینگوی درفواصل مختلف این رمان می کوشد که به صورت های گوناگون ِ گریز از وضعِ بی ثبات و ویرانگر ِبیرونی که سخت متاثر از آسیب های جنگ جهانی اول بود، به دنیای درونی شخصیت های داستان که دچار تزلزل و ناامنی شده بودند، راه یابید و تلاش آنها را برای جستجوی ثبات، آرامش و لذت جویی، پس از جهانی جنگ زده روایت کند. مصیبتی که این جنگ بزرگ به زیرساخت های اجتماعی اروپا در آن برهه زمانی وارد کرده بود، وضعیت اقتصادی اروپا را نیز (پس از نوامبر 1918 که پایان جنگ بود) دچار فاجعه ساخت و همچنان بازخوردهای منفی خود را داشت. حتی سالهای پس از آن، آثار این تباه شدگی بیشتر نمود یافت. مصیبتی که نه حتی برسر تمدن بشری آمد و باعث تلفات انسانی و به خاک و خون کشیدن بیش از ده میلیون سرباز شد، بیست میلیون سرباز، زخمی و معلول شدند و میلیون ها نفر مفقود شدند یا به اسارت دشمن درآمدند. این ویرانی از نگاه نویسنده ای چون همینگوی دور نبوده است او درجایی می نویسد:کلمات شرف و آبروی خود را از دست داده بودند، همچنان که تمدن، شرف و آبروی خود را از دست داده بود. یا در جایی دیگر می نویسد: سرانجام فقط اسم مکان ها آبرویی داشت... به همین سبب است که در مسیر خوانش رمان، نویسنده توجه ما را با نام خیابان ها، میدان ها، کافه ها، هتل ها، و پارک های پاریس جلب می کند. آنچه که باعث می شود این اماکن تداعی گر جایی برای آسایش و تخلیه روانی و شهوانی شخصیت ها شود، سرچشمه گرفته از دنیای درونی و باطنی شخصیت های رمان است که هرکدام به گونه ای دچار حالات متغیر، آشوب زده و روان نژند هستند و تکاپو می کنند که با سفرهای زود به زود در جستجوی آرمان شهر یادوره ی طلایی خود بگردند. در این رمان شخصیت برت نمونه تنها زنی پیشرفته است که بسیار متفاوت با زنان دیگر در دهه ی بیست میلادی توصیف و ترسیم می شود. زنی با مدل موی کوتاه پسرانه، که سیگار می کشد و بسیار زیاد مشروب می نوشد و کلاه مردانه بر سرش می گذارد و اکثر دوستانش که پسر هستند را بچه ها یا پسرها یا به اسم کوچکشان صدا می زند و البته زنی نیست که به عنوان یک زن عاشق بتوانیم آن را تلقی کنیم؛ زنی ست که رویای عاشق شدن در سر ندارد و عشق حقیقی او مردی بود که در دوران جنگ ناکار شده بود! اما جیک شخصیت نزدیک تری به برت در این داستان است که مدام با او در معاشرت یا نامه نگاری یا قرارومدار است که احتمالا به گمان مخاطب این تصور به وجود می آید که جیک شیفته ی حالات و رفتارهای برت شود. اما جیک نیز به نوعی متاثر از صدمات و عقبه ی جنگ است. نه این که کاملا ابراز شود و نیز از لحظات جنسی لطمه دیده و قادر نیست که از عشقی افلاطونی فراتر رود. البته برت هم سابق بر این، در دوران جنگ به شکلی داوطلبانه به پرستاری از مجروحان جنگی می پرداخته و رفته رفته در میان مردان به زنی همه فن حریف، جذاب و با نیروی جادویی و افسون گرانه تبدیل شده، اما با این همه مزیت، عشقی در آن نمی جوشد. به همین سبب ضعف ها و کمبودهایی پس از جنگ در نهاد شخصیت های داستان نهادینه شده است. شخصیت ها سعی می کنند از یک تباهیدگی نابهنگام درونی بربجهند و این احساس خلاء و شکاف را با مراسم جشن، ورد به کافه ها و بارها، استفاده از مشروبات و دلبستگی به گشت و گذارها و سفرها پُر کنند. گوش بده، جیک. تا حالا این احساس بهت دست نداده که زندگیت دارد می گذره و تو ازش استفاده نمی کنی؟ متوجه هستی که تا حالا تقریبا نصف عمرت رو گذرونده ای؟ - چرا گه گاهی. می دونی که حدود سی و پنج سال دیگه ما مرده ییم؟ شخصیت رابرت کُن به عنوان یک داستان نویس آرمان گرا که تحت تاثیر نظرات چند زن درباره ی رمان هایش قرار گرفته سودای رفتن و علاقه به آمریکای جنوبی را نشان می دهد او به جیک تلنگر می زند و مدام با تکرار کردن این وسوسه ی برانگیزاننده و به تحریک درآوردن او، جیک را به سوی خوش گذرانی، لذت و عیش و نوش دعوت می کند و به عبارتی دیگر او را متوجه ی نیمه ی برباد رفته ی زندگی و همچنین حفظ و دریافت بخش مهمی از آن که هنوز تباه نشده می سازد. و سعی می کند با این گمان مقدمات سفر به سرزمینی بهتر (از پاریس را) برای تحقق این میل به آرامش و عشرت برای آرامش خود و جیک فراهم آورد. تاکید کن برای هجرت به آمریکای جنوبی و چشم اندازهای لذت بخش و افق های کشف ناشده ی آن اقلیم ناشی از سرخوردگی اش بود سرخوردگی اش از ازدواج. موضوع مهم دیگر پس از جنگ که مهم ترین عارضه ی بیمارگون آن شکست و دگرگونگی ارزش های متمدنانه ی انسانی نیز بوده و به وجود آمدن مولود نیهلیسمی درسراسر اروپا نیز بوده است. ما در کلیت روایت داستان می بینیم که خبری ازحضور صومعه و کلیسا نیست. چون حالات استیصال و ناتوانی که در ساختار شخصیتی و روانی شخصیت ها نیز هست شاید پیش از هرچیزی نیاز به یک نوع مبدا معنوی و راز و نیاز یا به بیانی دیگر محتاج به ارجاعات مذهبی، شعائر معنوی و مناسک اسطوره ای باشند، اما فقط یکی دو بار اسمی از کلیسا به میان می آید. جیک همه جا از کلیسا دور است و حتی از آن فاصله می گیرد و حتی کلیسا به شکلی کاملا گذرا و سطحی در زندگی او و دوستانش حضور دارد وسیله ی چنگ زدنی به امر قدسی یا الهی در گرایشات رفتاری شخصیت ها نیست حتی در بخشی برت رفتار جیک را نوعی احساسات مذهبی می داند و تمایل این را ندارد که به مذهب او بگرود. اما جیک وقتی به بورگت در اسپانیا می رسد به صومعه ای قدیمی برمی خورد که درخشان و نورانی است و این حضور جسمیت یافته از مذهب در اسپانیا به این سبب بوده است که شعله های نابودگرانه ی جنگ به آن سرزمین نرسیده و از این جهت اسپانیا از آسیب جنگ برکنار بوده است؛ به عبارتی پس از گذر از ظلمات سرگیجه آور و تهی از معنا اسپانیا عامل تسکین بخش بهتر و مرموزتری برای درون و با باطن شخصیت جیک که نامش نیز حتی ریشه ای مذهبیجاکوب یا یعقوب دارد بوده است. ما با خواندن این رمان شگفت انگیز می توانیم با چشم اندازهای تازه تری از درک جهان پس از جنگ روبه رو شویم. تهی وارگی درونی شخصیت ها و تلاش افراطی آنان با عشرت طلبی برای رفع رنجش و بی ثباتی، نشان می دهد که آن چه برای توصیف و روایت وجود خارجی پیدا کرده، چیزی نیست جز ترسیم لحظات لذت جویی و معاشقه ی شخصیت های داستان و پرداختن به مناسبات ورزشی و رقابت های آئینی. نسلی که تلاش می کند به دنبال ریشه های گذشته ی خود بگردد اما جنگ گسستی بیرحمانه میان گذشته و حالش به وجود آورده. در غیاب گذشته سعی می کند که در امروز زندگی کند اما در این تلاش هم ناکام می شود و به دنبال بهشت گمشده خود می گردد و آن را نیز پیدا نمی کند و در یک خودفریبی کاذب به دنبال عیش و نوش و لذت های افیونی می گردد و در این گردش و جستجو به جای آتی گرایی به آنی گرایی دچار می شود بی آنکه هیچ کلان روایت سیاسی یا مذهبی بتواند مفهوم آرمان را دوباره به معنای مثبت کلمه برایشان زنده سازد. نسلی درمی گذرد و نسل دیگر از راه می رسد... خورشید همچنان برمی دمد و خورشید فرومی شود.