پایگاه خبری الف 4 شهريور 1396 ساعت 8:54 http://alef.ir/vdcdzk0kxyt0zo6.2a2y.html?505402 -------------------------------------------------- عنوان : کیانیان: روابط فامیلی تهدید آینده سینمای ایــران است -------------------------------------------------- متن : رضا کیانیان گفت: رابطه های فامیلی و احساسی که حاکم بر سینما شده است نه تنها آینده سینمای کشور را به خطر می اندازد بلکه باعث می شود دیدگاهی منفی در ذهن مخاطبان سینما شکل گیرد. رضا کیانیان از جمله بازیگرانی است که فعالیت در سینما را از سال 1368 با حضور در فیلم تمام وسوسه های زمین ساخته حمید سمندریان آغاز کرد. کیمیا ساخته احمدرضا درویش اولین کار او بود که مورد توجه مخاطبان و کارشناسان قرار گرفت. پس از آن بازی درسینما سینماست وآژانس شیشه ای توانست بر شهرت این هنرمند بیفزاید. فیلم های سینما سینماست،گاهی به آسمان نگاه کن، ماهی ها عاشق می شوند، یک حبه قند، فرش باد، کیمیا، یک تکه نان وروبان قرمز از کارهای شاخص این بازیگر به شمار می روند. حضور در سریال های مختارنامه، کیف انگلیسی، شاهگوش و این روزها هم سریال شهرزاد از جمله دیگر کارهایی است که می توان به آنها اشاره کرد. وی از جمله بازیگرانی است که علاوه بر بازیگری در حرفه عکاسی هم تبحر خاصی دارد. برگزاری نمایشگاه های عکس، حضور در حراجی های هنری تهران و فروش چشمگیر آثارش در این حراجی ها از جمله سوابق عکاسی وی به شمار می روند. با این هنرمند به گفت وگویی در خصوص عکاسی سینما پرداخته ایم. شما جزء پیشکسوتان بازیگری در سینما هستید. فکر می کنید عکاسی امروز سینمای ایران با گذشته چه تفاوت هایی دارد؟ در سینمای سال های نه چندان دور، زمانی که دوربین ها هنوز به صورت آنالوگ و ظهور فیلم ها نیازمند پروسه ای پیچیده بود؛ عکاسی نقشی بسیار پررنگ تر داشت و به عنوان بازوی فکری کارگردان عمل می کرد. عکس هایی که از جزئی ترین تا کلی ترین صحنه های فیلم را ثبت می کردند و به کارگردان کمک می کرد در انتخاب بهترین موقعیت دچار مشکل نشود. عکس در تاریخ سینمای ایران، همواره تداعی گر لحظه های تلخ و شیرین بوده است. لحظه هایی بوده که انتشار یک عکس در سر در سینما یا جراید باعث شده سیل عظیم مخاطب روانه سینما شود و زمانی هم بوده است که فیلمی به علت بی کیفیت بودن عکس هایش و واقف نبودن عکاس به بحث تبلیغات خیلی موفق نبوده است. در این رهگذر ، عکس هایی نیز بوده اند که بعد از سال ها سپری شدن از تولید فیلم، تماشای شان همچنان تداعی گر خاطراتی جذاب برای مخاطبان است و دوباره حال و هوای قصه را برای آنها تداعی می کند. از آنجایی که ساخت یک فیلم نیازمند مشارکت گروهی است، در این زمینه نقش روابط عمومی و تبلیغات را در فروش فیلم چطور ارزیابی کرده و فکر می کنید دانستن چه دانش هایی می تواند عکاس را در این زمینه موفق کند؟ در حوزه سینما، فارغ از تمام تکنیک هایی که یک عکاس باید به آن اشراف داشته باشد، مقوله روانشناسی، کارگردانی خوب، طراحی صحنه، شناخت نور و.... از جمله فاکتورهای دیگری هستند که دانستن آنها لازمه کار عکاس است. بدون شک روابط عمومی یک فیلم که عکس هم بخشی از آن است، موضوعی بسیار حیاتی در دیده شدن یا نشدن یک فیلم است و باید همواره توسط کارگردان و تهیه کننده جدی گرفته شود. شاید در این زمینه مثال فیلم شهرزاد که در سینمای خانگی عرضه می شود یک نمونه موفق از تبلیغات باشد. فیلمی که با بهره گیری از تیمی حرفه ای در تبلیغات و عکاسی آن و همکاری خوب بازیگران، فیلمبردار و در رأس آنها حسن فتحی، کارگردان و محمد امامی، تهیه کننده با عکاسان، نشان از توجه سازندگانش به مقوله تبلیغات و هوشمندی آنها در استفاده از عکس دارد. به نظر شما چقدر نگاه حرفه ای در میان جامعه عکاسان سینما وجود دارد. آیا تلاشی که آنها برای ارتقای دانش خود و رسیدن به ایده های نو انجام می دهند، مثبت است یا خیر؟ باید گفت بعضا عکاسان جوانی در این حرفه هستند که خیلی به جایگاه واقعی رشته خود در سینما آگاه نیستند و خیلی برای حرفه شان دلسوزی نمی کنند. آنها که به نوعی دچار روزمرگی شده اند، کار خود را محدود به سکانس های فیلمبرداری می کنند و کاملا از نقش مشورتی خود با سایر عوامل گروه نا آگاه هستند. این روزمرگی و بی برنامگی در کار و فقدان ارتباطات با گروه نه تنها برای خود شخص خوب نیست؛ بلکه آفتی در کار تیمی محسوب می شود. باید در نظر داشت سبک کار عکاسی که در صنعت سینما کار می کند مطمئنا با عکاسی که در حوزه های طبیعت، خبری یا پرتره و ... فعالیت دارد فرق می کند. کار سینما و پیشبرد آن، بر خلاف این دسته از ژانرهای عکاسی، مبتنی بر همکاری یک گروه در کنار هم است و عکاسانی که در این حوزه مشغول هستند باید بیش از پیش بر اهمیت کار تیمی واقف باشند. اینکه گفته می شود خلاقیت عکاس در سایه نگاه کارگردان پنهان شده است و عکس نهایی وی آن چیزی است که کارگردان چیدمان کرده را چقدر قبول دارید؟ عکاسان این حوزه باید فارغ از چیدمان کارگردان و فیلمبردار، از نبوغ و خلاقیت هنری شخصی برخوردار باشند و بتوانند با نگاه ویژه و منحصر به فرد خود به ثبت نهایی بپردازند؛ نکته ای که بسیاری عکاسان از آن غافل هستند و همیشه میراث دار نگاه کارگردان و فیلمبردارند و برای تغییر موقعیت ها و ثبت نگاهی نو، خودشان را خیلی به زحمت نمی اندازند. مطمئنا نگاه حرفه ای داشتن به عکاسی به این معناست که عکاس در جهت بالا بردن دانش خودش قدم بردارد و علاوه بر ارتباط هایی که لازمه این کار است، دانش خود را غنی کند. بعضی فیلمسازان و تهیه کنندگان آنطور که شایسته و زیبنده حرفه عکاسی سینما ست به آن اهمیت نمی دهند؛ برای این افراد چه توصیه ای دارید؟ ساده انگاشتن و غیر تخصصی دیدن عکاسی در میان بعضی سازندگان فیلم و حذف عکس از برنامه های خود به بهانه مدیریت هزینه ها از جمله اشتباهاتی است که توسط عده محدودی از مدیران تولید و تهیه کنندگان انجام می شود و باید تغییر اساسی در این نوع نگرش داد. این کوته اندیشی بعضی سینماگران باعث شده پای عده ای ناآشنا و غیر متخصص به عکاسی سینما باز شود که نه تنها هیچ فایده مثبتی ندارد؛ بلکه ضررهای جبران ناپذیری به این حوزه وارد می کند. رابطه های فامیلی و احساسی که حاکم بر سینما شده است نه تنها آینده سینمای کشور را به خطر می اندازد بلکه باعث می شود دیدگاهی منفی در ذهن مخاطبان سینما شکل گیرد. شما سفرهای زیادی به کشورهای مختلف داشته اید. می خواستم بدانم وضعیت عکاسی سینمای خارج را در مقایسه با ایران چطور می بینید؟ عکاسی در سینمای کشورهای غربی بر خلاف کشورمان، کاملا به مثابه یک حرفه مستقل است و همه عوامل فیلم بدون هیچ گونه محدودیتی در اختیار آنها قرار دارند. بنابراین عکاس فارغ از محدودیت ها می تواند با چیدمان صحنه، میزانسن و در اختیار داشتن بازیگران، عکس نهایی خود را ثبت کند. البته در کشورمان هم عده ای هستند که بر اهمیت عکاسی و نقشی که یک عکس خوب می تواند در موفقیت فیلم ایفا کند، آگاه هستند و حمایت خوبی از آن می کنند. اما عده زیادی هم هستند که در این زمینه همکاری خوبی ندارند. بنابراین باید سعی شود برای آنها، اهمیت کار تیمی و نقش یک عکس خوب در موفقیت فیلم تشریح شود. به نظرتان پیشرفت ابزارهای دیجیتال و گسترش تکنولوژی های ارتباطی چه نوع فرصت هایی را پیش روی عکاسی سینما گذاشته است؟ باید گفت امروزه با گسترش ابزارهای دیجیتال و تکنولوژی هایی که روز به روز بر نوآوری آنها افزوده می شود، علاوه بر راحتی عکاس در نورسنجی و مشاهده سریع عکس و بر طرف کردن مشکلات خود سبب شده نحوه استفاده از عکس ها هم تعریف گذشته اش را از دست بدهد. امروزه فضای مجازی حکمفرما بر همه چیز شده است. در این راستا می توان هزینه های گزاف تبلیغات سنتی را با کمترین خرج در این فضا دنبال کرد. عکس، بیش از هر چیزی معنای خودش را در این فضا به دست آورده است و عکاسان سینما که دیده شدن آنها در گذشته منوط به چاپ آثارشان در رسانه ها بوده، امروزه دیگر بی نیاز از رسانه ها، خودشان دارای رسانه ای مستقل هستند و با کمترین هزینه ها می توانند عکس های خود را برای مخاطبانشان به اشتراک بگذارند. در این فضای رسانه ای جدید، مخاطبانی که زمانی متکلم وحده بودند، می توانند نظرات خود را با صاحبان آثار به اشتراک بگذارند و با نظرات مثبت و منفی خود در جهت اصلاح کار آنها بر آیند. در این دنیای جدید ارتباطات که امروزه ما را تحت نفوذ خود قرار داده است، هر کسی فراتر از نقش هایی که دارد، ظاهر می شود. این موضوع در مورد عکاسان هم صدق می کند. آنها علاوه بر نقش عکاسانه خود و انتشار آثارشان با بهره گیری از شوق و ذوق شاعرانه، متن ها یا شعر هایی را هم در وصف آن اثر می نویسند. منبع: فرهیختگان