پایگاه خبری الف 23 فروردين 1396 ساعت 7:11 http://alef.ir/vdccpsq0p2bqe08.ala2.html?461455 -------------------------------------------------- عنوان : وعده‌های فراموش‌شده -------------------------------------------------- متن : محمدجواد اخوان در روزنامه جوان نوشت: نشست خبری اخیر رئیس جمهور، هرچند پیش از آغاز فرایند رسمی انتخابات برگزار شد، اما همان گونه که قابل پیش بینی بود، از فضای انتخابات پیش رو متأثر بود، ازاین رو بخش عمده ای از سخنان آقای روحانی به موضوع کارنامه دولت یازدهم و تحقق وعده های داده شده در انتخابات یازدهم اختصاص داشت. در این میان آنچه قابل تأمل بود، تلاش بی پرده رئیس جمهور محترم برای انکار وعده ها در مواجهه با پرسش های خبرنگاران بود. چنانکه ایشان چند بار با بهره گیری از عبارت من نگفتم آنچه را که در فضای رسانه ای و افکار عمومی به وی نسبت داده می شد، تکذیب می کرد. منطق آن است که وقتی فردی خود صراحتاً می گوید که سخنی را نگفته است، باید ادعای وی را حمل بر صحت نهاد، مگر آنکه بینه ای معتبر برخلاف آن وجود داشته باشد. با تأسف باید گفت برخلاف چند محور از تکذیب انکارهای اخیر آقای روحانی، بینه هایی قوی وجود دارد و آن صوت و تصویر ایشان در سال 92 است که همان زمان از سیمای جمهوری اسلامی پخش و از سوی میلیون ها ایرانی مشاهده شده است. اگر ایشان اکنون مدعی هستند که وعده ای مبتنی بر حل مشکلات در 100 روز نداشته اند، اکنون چند فیلم از بیان صریح ایشان در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی در حال دست به دست شدن است که ایشان در آن به صراحت از وجود برنامه 100 روزه برای حل مشکلات سخن می گوید. اگر ایشان اکنون مدعی است که حل مشکلات اقتصادی کشور را به مذاکرات هسته ای منوط نکرده است، متن سخنان ایشان در بایگانی رسانه های کشور موجود است که حتی حل مشکل آب خوردن مردم را معطل مذاکرات هسته ای توصیف می کند. اکنون فیلمی از ایشان در همین شبکه های اجتماعی - که وی افتخار خود را زنده نگه داشتن این شبکه ها می داند - وجود دارد که وعده چنان گشایش اقتصادی ای می دهد که مردم کشور را از دریافت یارانه نقدی بی نیاز کند و اکنون که بعد از چهار سال خبرنگاری تحقق این وعده را می پرسد، حل این مشکل را خارج از توان دولت معرفی می کند و نیازمند مشارکت دیگر قوا می خواند. طبیعتاً خبرنگار مربوط فرصت یا جسارت این پرسش را نیافته که در ادامه بپرسد اگر قرار بود این مسئله توسط مجلس و قوه قضائیه و... تحقق یابد، چرا نامزد انتخابات ریاست جمهوری وعده آن را داد. البته آنچه در مورد وعده ها در نشست اخیر بدان پرداخته شد، تنها معدودی از چند صد وعده ای است که مردم در حوزه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی از نامزد پیروز انتخابات یازدهم شنیده اند و در مورد تحقق یا عدم تحقق اینها، گفتنی بسیار است. خبرنگاران در حالی نشست اخیر ریاست جمهوری را ترک کردند که با انبوهی از نگفتم ها و تکذیب ها مواجه شده بودند و در یک کلام تصویری که مخاطبان از این نشست دریافت کردند، کوهی از وعده های فراموش شده بود؛ وعده هایی که چهار سال پیش رئیس دولت فعلی را راهی پاستور کرد و اکنون به هر دلیل آن وعده ها یا تکذیب می شوند یا تفسیرهای جدیدی از آنها ارائه می گردد. بی جهت نیست که چهار سال پیش در کوران رقابت های انتخابات ریاست جمهوری 92، رهبر معظم انقلاب در هشداری نسبت به نامزدهای انتخابات وقت فرمودند: [نامزدهای انتخابات] وعده های نشدنی ندهند. من به نامزدهای گوناگون عرض می کنم جوری حرف بزنید که اگر در خرداد سال آینده نوار امروز شما را جلوی خودتان گذاشتند یا پخش کردند، شرمنده نشوید؛ جوری وعده بدهید که اگر چنانچه آن وعده را بعداً به رخ شما کشیدند، مجبور نباشید تقصیر را گردن این وآن بگذارید که نگذاشتند، نشد. کاری را که می توانید انجام دهید، وعده بدهید. اکنون این بیانات هوشمندانه معظم له دقیقاً قابل مصداق یابی است. در آموزه های دینی و اخلاقی، بر لزوم صداقت و وفای به عهد تأکید فراوان رفته است و اتفاقاً نامزد پیروز انتخابات 92 نیز مدعی تشکیلدولت راستگویان بود. اکنون نوع مواجهه با مطالبه افکار عمومی در خصوص وعده های داده شده، محک خوبی برای میزان پایبندی به دو مؤلفه یادشده اخلاقی است. از رقابت های انتخاباتی و جناحی هم که عبور کنیم در سطح کلان حاکمیت، موضوع حفظ سرمایه اجتماعی نظام و ارکان آن موضوع کم اهمیتی نیست و با تأسف باید گفت عدم صداقت و خلف وعده در این سرمایه، خدشه جدی وارد می کند. اینک چند هفته تا انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم باقی نمانده است. طبعاً به فراخور حال انتخابات، نامزدهای انتخابات و ازجمله احتمالاً شخص رئیس دولت مستقر باید شعارها و وعده هایی برای کسب رأی اعتماد جامعه عرضه کند؟ آیا آقای روحانی و طرح ریزان اتاق فکر ستاد انتخاباتی ایشان به این مهم اندیشیده اند که همان ها که چهار سال پیش روحانی را برگزیدند با چه حجت و دلیلی باید بار دیگر اعتماد کنند؟ در برابر این پرسش افکار عمومی چه پاسخی خواهند داشت که چه تضمینی هست که در پساانتخابات بار دیگر نگفتم ها تکرار شود؟! اینها و البته نکات مهم دیگر این شائبه را در ذهن ها تقویت می کند که بسیاری از پاستورنشینان فعلی نیز روحانی را اولین رئیس جمهور چهار ساله ایران می دانند و امید چندانی به عبور از کسب اعتماد مجدد جامعه ندارند که برای آن تلاشی بکنند.