پایگاه خبری الف 21 ارديبهشت 1396 ساعت 11:57 http://alef.ir/vdcb0gbawrhbz9p.uiur.html?470968 -------------------------------------------------- عنوان : ادعاهای جنجالی بازیگر فیلم «گاو» -------------------------------------------------- متن : عزت الله رمضانی فر در گفت وگو با تسنیم مدعی شده است که جمشید مشایخی فرصت بازی در فیلم دیوید لین را از او گرفته است. رمضانی فر در این گفت وگو مدعی است که عزت الله انتظامی و علی نصیریان سبب شده اند که سکانس های بازی او در فیلم گاو به کارگردانی داریوش مهرجویی حذف شود. در بخشی از این گفت و گوی بلند رمضانی فر ادعا کرده است: می خواهم بگویم سر این فیلم گاو، چه بلایی سر من آمد. فیلم را برای اولین بار آنجا برای جراید، رسانه ها نمایش دادند. خدابیامرز هوشنگ حسامی (نویسنده و منتقد سینما) هم بود. صدای به به و چه چه همه بلند شد، من یک لحظه دیدم انتظامی و نصیریان با حالت قهر و خیلی عصبی از سالن نمایش بیرون رفتند. کنار سالن نمایش، اتاق مونتاژ فیلم بود، یعنی سالن با اتاق مونتاژ بی ارتباط نبود. من فردا آمدم اداره؛ آقایی که مسئول پذیرایی بود مرا صدا کرد و گفت "آقایان مهرجویی، انتظامی و نصیریان، من را تا دیروقت نگه داشتند. چندبار رفتم غذا و چایی برایشان گرفتم، یک بار متوجه شدم راجع به تو دارند صحبت می کنند". گفت "من خودم با گوش های خودم شنیدم که آقای انتظامی می گفت یک جوجه بچه را آوردی جلوی ما علم کردی! رمضانی فر کیلویی چنده؟! خلاصه انتظامی و نصیریان این قدر در گوش آقای مهرجویی خواندند که...". من دو یا سه روز بعد رفتم پیش مهرجویی دیدم مرتب دارد فیلم را عقب و جلو می کند، گفتم "این فیلم مگه تمام نشده؟" گفت "چرا". خلاصه دو یا سه سکانس از بهترین سکانس های من را درآوردند. بعد که فیلم اکران شد، بچه هایی که روز اول فیلم را دیده بودند، متوجه شدند از جمله هوشنگ حسامی که با من تماس گرفت و گفت: رمضانی فر سکانس های مهم تو را درآوردند. خلاصه بچه های گروه هم فهمیدند و شروع کردند به انتقاد که "چرا سکانسهای رمضانی فر را کم کردید؟". کاری نداریم این هم از محبت آقایان بود. حالا سر فیلم گاو خیلی از موقعیت ها را از من گرفتند، سند دارم. اما آن طور که من می دانم موضوع انتظامی و نصیریان فقط به حذف سکانس های شما خلاصه نمی شود؟! اما از بحث فیلم گاو مهمتر موضوع دیگری وجود دارد که با شفافیت باید از آن صحبت کنم. آقای ویلیام وایلر کارگردان سرشناس اسکاری به تهران آمد و گفتند می خواهد فیلم گاو را برای ایشان نمایش دهند. من نمی دانم "چرا این فیلم را در ارشاد برای ایشان نشان ندادند؟!"، این بزرگترین سؤالی است که هنوز به آن فکر می کنم. قرار شد که فیلم گاو را در سالن سینمایی خصوصی فردین نمایش دهند. دفتری که در فلسطین شمالی داشت؟ رمضانی فر: بله. رفتیم آنجا طبقه چهارم نشستیم. آن روز هرچه کارگردان مطرح در سینمای ایران بود در دفتر فردین حضور داشت، از بهرام بیضایی، علی حاتمی، مسعود کیمیایی و... همه آمده بودند، به جان بچه هایم قسمت می خورم، من عادت ندارم یک کلمه دروغ بگوییم حتی یک کلمه کوچک، میان این همه آدمهای گنده مثل یک بچه یتیم جا نبود و من جلوی صندلی ها روی زمین نشستم. گفتند "لطفاً بیایید طبقه پایین". از این پله های گردون بود رفتیم زیرزمین. سینمای خصوصی فردین در زیرزمین بود. ما رفتیم آنجا و باز هم من به احترام این دوستان کجا نشستم؟ روی زمین، جلوی پرده، یعنی جا نبود. قبل از اینکه گاو را نشان بدهند، فردین چند کار از برای خودشان را نشان دادند. فردین در کجا و فلان فلان، سینما برای خودش بود و می خواست خود را پرزنت کند، بخش هایی از چهار یا پنج فیلم از خودشان را نشان دادند. چراغ ها روشن شد و پذیرایی صورت گرفت و با یک تنفس کوتاه فیلم گاو را نشان دادند. جناب آقای ویلیام وایلر فیلم گاو را دیدند. به جان بچه ام این چیزی که می گویم کوچکترین موردش پس و پیش نیست. مترجم آقای ویلیام وایلر آقای هوشنگ کاووسی بودند. در آن ردیف اول آقای هوشنگ کاووسی، ویلیام وایلر، خانم ویلیام وایلر این سه چهار نفر فیلم را تماشا می کردند و من هم جلوی سالن روی زمین نشسته بودم. مجسم کن فیلم تمام شد، سکوت همه جا را گرفت. ناگهان دیدم که مرا صدا می کنند. جناب کاووسی گفتند "رمضانی فر، بلند شو بیا!". ویلیام وایلر من را صدا کردند. دیدم همه دارند نگاه می کنند. جناب کاووسی بنده را به ایشان معرفی کرده بودند. با هوشنگ کاووسی فرانسه صحبت می کردند. من انگلیسی ام بد نبود. حال و احوال کردم. گفت "به چه کاری مشغول هستی؟" گفتم "تئاتر" و نمایشنامه هایی را که ایشان می شناخت معرفی کردم. ایشان داشتند با من صحبت می کرد که یک دفعه گفتند "آقا، بفرمایید بالا". گفتم: "آقاجان، ایشان دارند با من صحبت می کنند، کجا برویم؟" تا آمدیم به خودمان بیاییم دیدم ویلیام وایلر را دارند به سمت در هدایت می کنند. وایلر گفت "همراه من بیا بالا با هم صحبت می کنیم". خواستم با ایشان بروم دیدم مشایخی دست من را گرفت، گفت "فلان فلان شده" و شروع کرد به فحش دادن. حالا آنها دارند می روند بالا و همچنان مشایخی اجازه نمی دهد من با ایشان بروم و مشایخی همچنان دارد به من فحش می دهد. گفتم "برای چه به من فحش می دهی، چی شده؟" مرتب می گفتم "جمشیدجان چی شده، چرا این قدر عصبی هستی؟ چرا نمی گذارم بروم بالا؟". هرچی هم می پرسیدم چیزی نمی گفت و فقط فحش می داد و بسیار عصبی بود. ما به اتفاق آمدیم برویم سالن پذیرایی که در طبقه بالا بود که از طریق اولین راهرو می شد به آنجا رفت. اما مشایخی از یک بکش بکش و گرفتن من دست بردار نبود. مشایخی نگذاشت که من بروم بالا. گفت "بیا بریم بیرون، مرتیکه...، فکر کردی ویلیام وایلر تو را می برد آمریکا؟". گفتم: "جمشیدجان! از بازی من خوشش آمده تو را خدا بگذار بروم...، جان جمشید بگذار بروم بالا". آقا هر کاری کردم نگذاشت بروم. بالاخره موفق شدیم که از خروجی سالن بیرون بیاییم که ناگهان اتفاق دیگری افتاد. جر و بحث مختصری راه افتاد و برخی حاضران گفتند که عباس برادر فردین بلند فریاد زد "این بازیگران تئاتر اینجا چه غلطی می کنند؟ برای چی آمدند؟ چرا شلوغش کردند؟" آقا بهش برخورده که به بچه های تئاتر توجه شده بود. خلاصه با یک همتی مرا بیرون کردند. مهرجویی، بیضایی و کیمیایی هم داشتند با وایلر همچنان گپ می زدند و رفتند بالا. آقا فردا ما رفتیم اداره (ارشاد) دیدیم مهرجویی عصبانی و ناراحت آمده بود فریاد می زد "رمضانی فر، کجا بودی؟ مردک تو آبروی مرا بردی! کجا بودی چند بار وایلر سراغ تو را گرفت و من نتونستم جواب درست و درمان به او بدهم. به من گفت دوستش دیوید لین فیلمنامه ای به اسم دختر رایان را به او داده است و برای نقشی شبیه فیلم گاو دنبال بازیگر می گردند و این نقش اصلاً دیالوگ هم ندارد. مردک دیوانه احمق...، می خواست تو را به دیوید لین معرفی کند". گفتم: "جو آنجا خیلی بد بود، جمشید نگذاشت...". گفتم "برو از مشایخی بپرس!". مهرجویی گفت "طرف دارد با تو صحبت می کند ول کردی و رفتی؟"، گفتم: "بوالله این طور شد، برادر فردین آمد همه ما را بیرون انداخت". مهرجویی شروع کرد به عباس فردین فحش دادن و گفت "وقتی رفتیم بالا گفت پس این بازیگرت کجا رفت؟ گفتم من نمی دانم کجا رفته هرچقدر گشتیم پیدات نکردیم. من هم در نهایت ناراحتی گفتم حتماً رفته. وایلر انگار چیزی را گم کرده باشد، دائماً سراغ تو را می گرفت و تصور کرد تو تعمداً رفتی". کات. دو سال بعد از این من یک فیلمی دیدم به نام دختر رایان از دیوید لین. یک نقش دیوانه در آن فیلم بود که ظاهراً اگر ملاقات با وایلر صورت می پذیرفت شاید بازی در آن نقش نصیب من می شد. فیلم داستان دختر مدرسه ای جوان است که عاشق معلمش می شود. ظاهراً قرار بود نقش مایکل (جان مایلز) را بازی کنی که دائماً رزی رایان (دختر رایان) را تعقیب می کند و اتفاقاً جان مایلز برای ایفای این نقش که حتی یک کلمه هم دیالوگ نداشت اسکار گرفت. رمضانی فر: بله، وقتی فهمیدم زدم توی سرم گفتم "خدا نیامرزد تو را، جمشید مشایخی!". حالا خیلی جالب است بدانید مرا برای فیلم گاو دعوت کردند و گفتند "انتظامی و رمضانی فر را بفرستید جشنواره لندن". بعداً فهمیدم اینها مخصوصاً دعوتنامه را بعداً مثلا دو یا سه روز به من دیرتر دادند، گفتند "برو سفارت". رفتم سفارت انگلستان و در سفارت به من گفتند "نمی توانید به جشنواره برسید. امشب شب اعطای جوایز است، کجا می خواهی بروی؟" همه چیز را از پیش برنامه ریزی کردند که ما نباشیم، ببینید چه حق هایی که از ما خوردند، بگذریم.