پایگاه خبری الف 16 تير 1396 ساعت 17:32 http://alef.ir/vdcb09bawrhbw9p.uiur.html?489968 -------------------------------------------------- عنوان : اکسیدان،اکسیدشدن اخلاق واحترام به ادیان/ آقای وزیر این فیلم را ببینید علی نبوی الف، 16 تیر 96 -------------------------------------------------- متن : درحالی که این روزها بحث تلاش برای جذب خانواده ها به سینماهای کشور، برای رونق سینما و بهره مندی از یک سرگرمی سالم و ارزشمند به میان می آید، فیلم هایی را بر پرده سینماها شاهد هستیم، که نه تنها از خاصیت سازنده بودن در حوزه ی فرهنگ و اخلاق بهره نمی برند؛ بلکه آفت هایی در سینمای کشور هستند که موجب تخریب اخلاق، فرهنگ و در نهایت جایگاه خانواده های ایرانی می شوند. باوجود ممیزی های متفاوتی که در مسیر تولید آثار هنری نظیر سینما وجود دارد، هر از گاهی فیلم هایی را شاهد هستیم که گویا از آسمان و جهانی آمده اند که نه بر روی آن نظارتی وجود دارد و نه ممیزی های مرسوم بر آن موثر بوده و هست. ظهور فیلم های ساختار شکنانه با اثرات مخرب بر حوزه های پر اهمیتی چون اخلاق و فرهنگ جامعه، اتفاقی نامیمون و نامبارک است و نمی شود آن را پیش پاافتاده و اتفاقی دانست. توجه به ساحت هنر موضوعی است که در سینمای کشور حال حاضر کشور، کمتر به آن توجه می شود. یکی از فیلم های پرحاشیه ی در حال اکران سینمای کشور، که حرف وحدیث های فراوانی در مورد آن وجود دارد فیلم اکسیدان است. این فیلم برای ایجاد موقعیت های طنز وارد حوزه ی شوخی با ادیان و مضامین دینی شده است. فیلم سرشار از متلک های زشت است . روند به استهزا کشیدن و مغلطه در مورد مضامین دینی ، اتفاقی است که در فیلم اکسیدان، با بی ادبانه ترین لحن و ادبیات ممکن رخ می دهد. اکسیدان با موضوع تقلا برای مهاجرت و شوک ناشی از خیانت برای مهاجرت آغاز می شود. موضوع مهاجرت به خودی خود سوژه ی پر کششی است و این موجب می شود انتظار دیدن یک فیلم متفاوت را داشته باشیم. اما در همان ابتدا فیلم به مفاهیمی چنگ اندازی می کند که تقریباً موضوع اصلی یعنی مهاجرت را تحت تأثیر خود قرار می دهد. هرچه فیلم به پیش می رود موضوع خیانت و مهاجرت به حاشیه می رود و انواع و اقسام متلک ها و رذالت های اخلاقی بهمن(امیر جعفری) و ورود به مباحث مربوط به دین مسیحیت جایگزین آن می شود. این پراکنده گویی و جزیره ای بودن موضوعات به مسئله هم جنس گرایی هم کشیده می شود و در آنجا هم ورود به مسئله تنها برای خنداندن مضاعف بیننده است. بد نیست یادآور شویم که سال های سال ورود طنزپردازان به حوزه های دینی، امری پر ریسک و پر دردسر بود. اما چند سالی است که از آن سوی بام افتاده ایم و آثاری را در سینمای کشور شاهدیم که به حوزه ی موضوعات اخلاقی و دینی مستقیم و غیرمستقیم حمله ور می شوند. آن چه که در اکسیدان رخ می دهد تنها استفاده از موقعیت های طنز موجود در موضوعات دینی و یا دگرباش های جنسی نیست؛ بلکه ادبیات سخیف به کار گرفته شده، رفتارهای زشت و رذیلانه ی بهمن و بی احترامی به ادیان است که در قالب موضوع مهاجرت در دل قصه پرورانده شده است. متأسفانه در اکسیدان شاهد دیدن فیلمی در جامعه ی اسلامی ایران هستیم که توهین و به استهزا گرفتن یک دین الهی آن قدر تکرار می شود؛ که اثر ثانویه ای در پی دارد و آن نفرت از شخصیت بهمن است. اگرچه که رذالت های اخلاقی یک شخصیت را نمی شود به یک دین و یا جامعه تعمیم داد و در فیلم بهمن را در حال نماز خواندن و یا مناسک دین اسلام نمی بینیم؛ اما با توجه به تکه کلامها و حرفهایی که به زبان می آورد قطعاً می توان او را یک مسلمان زاده دانست. حالا اگر شخصیت بهمن با آن نگاه کثیف به زنان و ادبیات سخیف را با رفتار متین و انسانی مسیحیان حاضر در فیلم مقایسه کنیم به چه نتیجه ای خواهیم رسید؟ اگرچه که نباید توقع رفتاری مناسب از یک قاچاقچی انسان را داشته باشیم(بهمن) اما فارغ از شخصیت مثبت شقایق دهقان، ما اجتماع جالبی را در مقابل مسیحیان نمی بینیم. اگر به شخصیت روحانی که به نوعی نقطه ی مقابل کشیش محسوب می شود نگاهی داشته باشیم، پیام های جالبی را دریافت می کنیم. این روحانی در مواجهه با کشیش قلابی(اصلان) و مسیحی طالب اسلام، مدهوش شخصیت آنها می شود، از کشیش می خواهد تا در مسجد به منبر برود و از سوی دیگر فرصت را مغتنم شمرده و مصرانه و با سماجت خاصی در فکر تلاش برای گرویدن آنها به دین اسلام است! در نوع رفتار او تفاوت های متعددی نسبت به کشیش وجود دارد که قابل تأمل است. اگر کشیش در برابر دزدی بهمن انسانیت به خرج می دهد و بامتانت او را آزاد می گذارد و به آنها برای اخذ ویزا کمک می کند؛ در مقابل روحانی دست آنها را همانند یک بازداشتی می گیرد و با زور به داخل مسجد می برد! جذب کردن این کجا و آن کجا! در پاره ای از اوقات بی احترامی ها به مسیحیان، مراسم دینی آنها و بی ادبی به اشخاص مسیحی آن قدر زیاد و زشت است، که انتظار اعتراض افراد عادی و مسئولان این اقلیت مذهبی نسبت به فیلم را باید حق آنان بدانیم. البته همان طور که در آثار سینمایی و تلویزیونی کشورهای غربی دیده ایم، شوخی با مقدسات در ادیان دیگر به ویژه مسیحیت به مانند اسلام اتفاقی قبیح و یا امری مجرمانه محسوب نمی شود و شاید واکنش نشان ندادن این عزیزان براساس نوع متفاوت نگاه آنها در مورد شوخی با مقدسات است. اما نکته ی اکسیدان آنجاست که بی احترامی های مذکور اگرچه که در ظاهر و در طول فیلم به صورت مستقیم متوجه مسیحیان است؛ اما وقتی برآیند بی احترامی ها را می نگیریم، شاهد بازگشتن آن به شخص گوینده یعنی بهمن هستیم. زمانی که فرد هتاک جواب نشنود و مقابله به مثل از فرد مقابل نبیند، بدترین جواب را با همان صبوری و سکوت دریافت کرده است. شاید شما در طول فیلم به متلک های رکیک و رفتارهای زشت نسبت به مسیحیان بخندید، اما صبوری و سعه ی صدر مسیحیان موجب می شود تا آنها را بدرستی محترم بشمارید و در مقابل، خوار و خفیف شدن بهمن را به وضوح ببینید. تنها نهادی که در مقابل این فیلم ایستاده و به مخالفت صریح با آن پرداخته سازمان حوزه هنری است که از اکران آن در سینما های زیرمجموعه ی خود خودداری کرده است. اما تا الآن اکسیدان نزدیک به یک و نیم میلیارد تومان فروش داشته، و هیچ مخالفت و اعتراض جدی نسبت به آن صورت نگرفته است. متأسفانه چند سالی است که بازار این گونه فیلم ها در سینمای کشور بسیار داغ است. طرفداران چنین فیلم هایی دائماً با توجیه نیاز به شاد زیستن! به مقابله با منتقدان، اعم از مغرض و منصف می پردازند. بی سلیقگی و سیاست های سطحی مدیران فرهنگی کشور در ادوار مختلف زمینه ساز شرایط موجود بوده و هست. در این شرایط نه تنها فیلم های بی ارزش کم فروغ نیستند؛ بلکه جزو رکوردداران فروش سینمای کشور هستند. در شرایط فعلی شاهد بلعیده شدن اخلاق و هنر توسط اژدهای خوش خط و خالی هستیم که آتش دهانش اوراق فیلم نامه های با مفهوم و نگاتیو فیلم های مفرح اما ارزشمند را می سوزاند. این روند تا آنجا به پیش رفته که یک فیلم نامه نویس و تهیه کننده باسابقه ی فیلم ها و قصه هایی با مضامین عموماً ارزشی دست به ساخت چنین فیلمی بزنند. حامد محمدی نویسنده ی فیلم نامه ی فیلمی چون طلا و مس، اکسیدان را نوشته و بسازد و در مقام تهیه کننده نام پدر خود منوچهر محمدی را ببیند. این اتفاقات زنگ خطرهایی برای سینمای کشور هستند که باید آنها را جدی گرفت. برای همین از وزیر محترم ارشاد آقای دکتر صالحی میخواهم هر چه زودتر این فیلم را (البته بدون خانواده) ببینند.