پایگاه خبری الف 30 مرداد 1395 ساعت 16:03 http://alef.ir/vdca6enem49nae1.k5k4.html?383315 -------------------------------------------------- ناصر ایمانی مطرح کرد: عنوان : افتخار نقد دولت احمدی‌نژاد برای اصولگرایان باقی ماند/ چرا اصلاح‌طلبان در مقابل ضعفهای دولت روحانی سکوت می‌کنند؟ بخش سیاسی الف، 30 مرداد ۹۵ -------------------------------------------------- احمدی‌نژاد قطعاً و بدون شک تمایل به بازگشت به قدرت را دارد / تفکر انحرافی صد در صد مخالف دیدگاه های امام است/ من این را نمی‌پسندم که دولتی بیاید علیه دولت سابق نق بزند و خودش را وارث مشکلات معرفی کند/ روحانی اصولگرایان را به منتقدان تند تبدیل کرد / اکثریت اصولگرایان تمایل به برگشت آقای احمدی‌نژاد به قدرت ندارند متن : کمتر از یک سال به انتخابات ریاست جمهوری دور دوازدهم ریاست جمهوری باقی مانده است و جناح های سیاسی کم کم در حال آماده شدن برای این انتخابات هستند. اصولگرایان به عنوان یکی از دو جناح اصلی جمهوری اسلامی در دو انتخابات گذشته تجربه های خوبی را کسب نکرده اند و همین امر نگرانی های آن ها را برای انتخابات ۹۶ دوچندان کرده است. \ در همین رابطه با ناصر ایمانی، فعال سیاسی اصولگرا در مورد عملکرد گذشته و وضعیت فعلی جناح اصولگرایی به گفت و گو نشستیم. وی که سالها به عنوان مقاله نویس روزنامه رسالت قلم می زد، نامی مطرح در این حوزه محسوب می شد؛ اما در سالهای اخیر کمتر می نویسد و بیشتر مصاحبه می کند. مشروح گفت و گوی جماران با ناصر ایمانی در زیر می آید: صحبت مان را با فعالیت های شما در روزنامه رسالت شروع کنیم، چطور شد که در دوران اصلاحات با روزنامه رسالت همکاری می کردید و چه شد که از ابتدای دولت نهم از این روزنامه فاصله گرفتید؟ من هیچ گاه در روزنامه رسالت به عنوان کسی که عضو هیئت تحریریه این روزنامه باشم، نبوده ام. شاید تمام رفت و آمد های من به دفتر این روزنامه ۲ یا ۳ بار بیشتر نشد. به این شکل بود که من برای آن ها مطلب می فرستادم و آن ها هم چاپ می کردند؛ به عبارتی همکاری من با روزنامه رسالت نه نزدیکی بود نه فاصله. در آن زمان که من با روزنامه رسالت همکاری می کردم، رسالت یکی از دو روزنامه منتقد مطرح دولت بود. من در همان زمان با جریان اصلاحات با آن تعبیری که در آن زمان بود و میزان رادیکالیسم بالایی که داشت به لحاظ محتوایی مشکل داشتم. بنده تصور می کردم راهی که این ها می روند عمدتاً انحراف از خط امام است. جریان اصلاحات به نظر من در آن زمان کاملاً از جریان انقلاب، حکموت اسلامی و نظریات امام جدا شده بود. حداقل می توانم بگویم بیشتر این گونه بود. البته بگویم بنده بیشتر روی مباحث ایدئولوژیک تأکید دارم، مباحث سیاسی خیلی مهم نیست. من احساس می کردم که بنیان های فکری جریان اصلاحات با یک سری نظریه پردازی هایی که می شود، کاملاً مغایر با خط امام است. مباحثی چون حکومت دینی، ولایت فقیه، دموکراسی، جمهوری خواهی و ...، مثلاً در بحث نقش دین در سیاست نگاهشان کاملاً نگاه سکولار بود. این به معنای آن نیست که تمام جریان چپ و حتی غالب جریان چپ ما استحاله فکری شده باشند؛ ولی بیشتر این جریان سکوت کرده بودند و یک اقلیت نظریه پرداز سکولار تعزیه گردانی می کردند. من در آن زمان احساس می کردم که باید از خط امام دفاع کرد. یعنی شما تا قبل از این مباحث جزو جناح خط امام محسوب می شدید؟ نه، چون تا زمان رحلت حضرت امام خیلی جهت گیری ها، جهت گیری های تند این چنینی نبود، کل موضوع اختلاف نظر بین دو گروه از یاران امام بود، خیلی هم مهم نبود که شما چپ باشید یا راست. چون هر دو گروه واقعاً جریان خط امام و معتقد به انقلاب و نظام بودند. البته اختلاف نظرهای بر سر مسائل مختلفی مانند میزان دخالت دولت در اقتصاد، اسلام آمریکایی و اسلام مستضعفین و ... وجود داشت. درآن زمان شاید خیلی کم اهمیت بود که کسی جناح راست باشد یا جناح چپ. مابین سال های۶۷ تا ۷۶ چطور؟ مابین ۶۷ تا ۷۶ دوران کمون فکری جریان چپ بود، یعنی جریان چپ ما در این فاصله زمانی که (به درست یا غلط) از سیاست دور رانده شد، به دنبال یک نوع دگردیسی ذهنی رفت و در واقع از یک کرم ابریشم تبدیل به پروانه شدند. در سال ۷۶ با آمدن آقای خاتمی این ها محل ظهور پیدا کردند، به سطح جامعه برگشتند و افکار دگرگون شده شان را در جامعه مطرح کردند. من در آن زمان احساس تکلیف فردی خودم دانستم که عملکرد این جریان را نقد کنم. بنابراین طبیعتاً باید در یک روزنامه منتقد دولت اصلاحات مطلب می نوشتم. در اوایل در چند روزنامه طرفدار دولت مطلب نوشتم اما بعد دیدم که این روزنامه ها خیلی تمایل ندارند که مطالب من را چاپ کنند. بنابراین مطالب خود را به روزنامه رسالت که پایگاهش پایگاه منتقد دولت بود دادم. حسنی که این روزنامه داشت این بود که به هیچ وجه مطالب من را ممیزی نمی کرد. شما اگر مطالبی را که من در آن چند سال نوشتم که شاید مجموع همه آن ها چند جلد کتاب شود، ببینید. بسیاری از این مطالب در نقد تند جناح راست یا جریان اصولگرا بود. این جای تعجب دارد که روزنامه رسالت در آن زمان نقدهای من را که حتی در برخی از آن ها من با ذکر نام شخصیت های بزرگ اصول گرا را نقد می کردم چاپ می کرد. این چیزی است که همین الان هم اتفاق نمی افتد. یعنی در حال حاضر مثلاً در روزنامه های اصلاح طلب شما روزنامه ای پیدا نمی کنید که شخصیت های اصلاح طلب را نقد کنند. یادم است که من مثلاً چند مطلب تند در نقد صحبت ها و عملکرد آیت الله جنتی منتشر کردم و روزنامه رسالت آن ها را چاپ می کرد. واکنش ها به این مطالب شما چگونه بود؟ واکنش ها مختلف بود، دوستان راست که بعداً شدند اصولگرا از من گله داشتند و می گفتند تندروی می کنی. دوستان جناح چپ که بسیاری از رفقای ما بودند بسیار تعجب می کردند و درعین حال که خیلی از این مطالب نقد آن ها نیز بود از ما تعریف و تمجید می کردند. در عین حال می خواهم بگویم که در مجموع بازتاب ها خوب بود. البته خیلی از افراد جریان اصلاحات از دوران لانه جاسوسی و دفتر تحکیم از دوستان قدیمی ما بودند و هنوز هم هستند. اما من خیلی کاری با عکس العمل ها نداشتم و حتی گاهی اوقات فشارها بر من زیاد می شد چون محوریت روزنامه ها در آن زمان و تأثیرگذاری شان به واسطه نبود فضای مجازی بیشتر بود. به هر ترتیب من این مسیر را تا پایان دولت اصلاحات ادامه دادم. دولت اصلاحات که تمام شد دیگر محلی برای مقاله نویسی در رسالت باقی نماند. چون اساساً اوضاع به شکل دیگری شد. اوایل دولت آقای احمدی نژاد فضای خیلی ویژه ای بود، حمایت های خیلی زیادی از ایشان می شد چون تصور بر این بود که ایشان با ساده زیستی و ساده گویی شان یکی از جلوه های خط امام است. در دو سه سال اول هنوز بنیان های فکری ایشان تفکیک و خودش را نشان نداده بود. در ابتدا معلوم نبود که آیا بنیان های فکری ایشان بر مبنای اسلام، نظام و خط امام است یا نه، من خودم چون از ایشان شناخت شخصی داشتم از ابتدا می دانستم که اساس فکری این ها چگونه است اما چون این شناخت جنبه فردی داشت قابل تعمیم نبود. تنها به شخصیت های مؤثر اصول گرایی که در آن زمان با آن ها رفاقت داشتم،خصوصی تذکر می دادم که باید نسبت به احمدی نژاد دقت بیشتری کرد. ولی فضای آن زمان به دلیل چهره ای که از احمدی نژاد ساخته شده بود، اساساً اجازه طرح این مباحث را در فضای عمومی نمی داد، قاعدتاً من نمی توانستم مطلبی در نقد احمدی نژاد بنویسم. از طرف دیگر ایشان در سال های اول ریاست جمهوری صراحتی در مورد این که افکار خود و اطرافیانشان چه هست، نداشت. بنابراین من اگر می خواستم حرف بزنم باید فقط برداشت های شخصی خودم را در مورد ایشان می گفتم که در آن صورت موضوع شخصی می شد و برد آن چندانی نداشت. سال های اول دولت ایشان به همین منوال گذشت تا آرام آرام در اواخر دولت ایشان رشحاتی از واقعیت افکار و اطرافیان ایشان نمایان و مشخص شد که ایشان اطرافیانی دارند که از آن ها تأثیر می پذیرند و سروکله کسی به نام آقای مشایی پیدا شد که حرف های عجیب وغریبی می زند و...همچنین بعضی موضع گیری های فکری احمدی نژاد باعث شد که سؤالاتی در ذهن دیگران در خصوص تفکرات این دولت شکل بگیرد. شما به عنوان کسی که به صورت شخصی و از ابتدا با افکار جریان احمدی نژاد آشنایی داشتید فکر می کنید به عنوان مثال سیاست های احمدی نژاد در حوزه فرهنگ از پشتوانه های فکری مشخصی تغذیه می شد؟ یا صرفاً یک سیاست مقطعی و تبلیغاتی بود؟ یک نظام فکری منسجم وجود نداشت؛ مثلاً کسی که اعتقاد به لیبرالیسم داشته باشد در همه حوزه ها چه فرهنگی و چه اقتصادی و ... لیبرال است. نمی شود شما به عنوان مثال یکجا لیبرال و جای دیگر دیکتاتور باشید، این می شود پوپولیسم. موضوع مورد بحث و پر اهمیت در مورد ایشان بنیان های فکری این فرقه است. در حوزه های مانند اقتصاد به نظر شما اقتصادی که ایشان اعتقاد داشت چه اقتصادی بود؟ اقتصاد بازار آزاد بود؟ اقتصاد سوسیالیستی بود؟ اقتصاد ایشان معجونی از همه این ها بود و معلوم بود که این ها اساس فکری واحدی در همه حوزه ها نداشتند. چون کسی که برای مثال سوسیالیست یا لیبرال باشد در همه حوزه ها سوسیالیست و لیبرال است. ایشان این گونه نبود. شما در حوزه های مختلف اقتصادی، فرهنگی ... رفتارهای متفاوت از ایشان می دیدید که با هم قابل جمع هم نبود. بنابراین به نظر من گروه فکری ایشان دچار یک اغتشاش فکری بودند ولی درجاهایی تیم ایشان انسجام قطعی فکری داشتند و آنجا بود که محل اعتراض واقع می شد. در کجاها؟ ببینید ما یک دستورات و آموزه هایی از دین مبین اسلام داریم که توسط قرآن کریم و پیامبر(ص) عرضه شده است. ما این آموزه ها را بعد از پیامبر(ص) توسط معصومین به صورت مستقیم و در زمان غیبت توسط کسانی که در دین تبحر و تخصص دارند (روحانیت) دریافت می کنیم. این بحث، بحث عقلانی نیز هست، چرا که شما در مورد هر چیزی بخواهید اطلاعات کسب کنید باید به سراغ متخصصان آن رشته بروید، اعتقاد به روحانیت نیز از منظر امام و همه فقهای تاریخ شیعه از اینجا ناشی می شود. بنابراین شیعه معتقد است که بعد از غیبت امام معصوم سرمنشأ دین را باید از روحانیت و مراجع گرفت. حتی این موضوع محدودیتی برای کسی ندارد هرکسی می تواند با طی مراحلی عالم دینی شود. یک دیدگاه انحرافی هم وجود دارد که می گوید ما خودمان به مرجع وصل هستیم و احتیاجی به این خبرگان و متخصصینی که دریافت کننده دین از مرجع اصلی باشند، نداریم. این فرقه اعتقاد دارند که به مرجع اصلی وصل هستند و خودشان حتی می توانند با الهاماتی که می گیرند تعیین خط مش روزانه کنند چه برسد به مسائل کلام اجتماعی و فرهنگی، اولین نتیجه این نحله فکری این است که اعتقادی به روحانیت و مراجع و متخصصان دین شناس ندارد. وقتی به روحانیت اعتقاد نداشته باشند به طور طبیعی به گروه های دیگر سیاسی و اجتماعی هم اعتقاد ندارند. چرا به این جناح و آن جناح و این جریان اجتماعی اعتقاد داشته باشند وقتی معتقدند که خودشان به منبع عظیم الهی وصل هستند. نتیجه این تفکر این می شود که این فرقه نه تنها به روحانیت اعتقادی ندارد بلکه اساساً به نحله ها و گروه ها و جریان های سیاسی و فرهنگی نیاز ندارد. چون خودشان می تواند راحت هرچه که می خواهد بگیرد. خوب با این تفکر می شود حکومت اداره کرد؟ این تفکر نه تنها مخالف صد درصد دیدگاه های امام است بلکه اساساً مخالف سیاست است. این ها از کی این گونه شدند؟ این ها از اول این گونه بودند، منتها مجال ظهور نداشتند. شما اگر دقت کرده باشید در شهرداری تهران هم در ۲ سالی که احمدی نژاد شهردار بود این افکار دیده می شد که فاصله گرفتن شدید از خط امام بود. یعنی فاصله گرفتن از خط امام هم در دوران اصلاحات به خاطر تفکرات سکولاری و هم در دوران مهرورزی به دلیل عدم اعتقاد بنیادین به روحانیت دچار ضربه شد. یعنی این گروه اساساً به فقیه اعتقاد ندارد تا ولایتش را قبول داشته باشد. بعد از دوره اول در دولت دوم آقای احمدی نژاد کم کم مخالفت ها آشکار شد، متأسفانه در این زمینه دوستان اصلاح طلب ما خیلی کوتاهی کردند و عمده انتقادها توسط همین جریان اصولگرا صورت گرفت که کار به درگیری های خیلی زیادی به خصوص دریکی دو سال آخر ایشان کشید. یعنی به نظر شما اصلاح طلبان در این دوران خودشان را کنار کشیدند و نقد احمدی نژاد را به کسانی که او را آورده بودند واگذار کردند ؟ اول این که احمدی نژاد را همان گونه که خودش می گوید، کسی نیاورد. واقعاً من در جریان تحولات ریز و درشت انتخابات سال ۸۴ بودم واقعاً ایشان را کسی نیاورد و شما می دانید که سر ایشان یک دعوای بزرگی به پا شد و آقای ناطق قهر کرد. احمدی نژاد خودش آمد، اقبالی هم مردم به او کردند و طبق معمول در روزهای آخر یک دفعه رئیس جمهور شد. یکی دیگر از دلایل رأی آوری ایشان بعضی از شعارهای ایشان و آمدن آقای هاشمی بود. در آن زمان گفته می شد که به بعضی سازمان ها دستورالعمل هایی صادرشده بود که به آقای احمدی نژاد رأی دهند. این موضوع را هم آقای کروبی مطرح کرد و گفته می شد دلخوری هایی که برای آقای قالیباف ایجادشده بود ناشی از این دستورالعمل ها بود. اگر دستورالعملی وجود می داشت بعداً به نوعی باید این دستورالعمل ها افشا می شد. چون چیزی در این رابطه افشا نشد ما نمی توانیم بگوییم که چنین اتفاقی افتاده است. به نظر من در آن زمان بسیاری از مردم به خصوص طبقات پایین ما اقبال بسیار شدیدی به احمدی نژاد پیدا کردند. اساساً احتیاجی به بخش نامه نبود سازمان های مختلف هم مانند مردم به احمدی نژاد اقبال پیدا کردند. فضایی که در روزهای آخر برای آقای احمدی نژاد شکل گرفت، آن چنان قوی شد که دیگر بخش نامه ها و اطلاعیه ها اثری نداشت. به خصوص در مرحله دوم به خاطر رقیب ایشان اقبال دوچندان شد. اگر آقای هاشمی در مرحله دوم کنار می رفت و کسی مثل قالیباف با احمدی نژاد رقابت می کرد اقبال به این شدت نمی شد، ای کاش آقای هاشمی در دور دوم کنار می کشید. این که شما می گویید اصلاح طلبان وارد نقد دولت احمدی نژاد نشدند، شاید به این دلیل بود که فضای رسانه ای برای آنها مهیا نبود. هرچند اصلاح طلبان در همان دور اول آقای احمدی نژاد متوجه خطر ایشان شدند و به صورت گسترده در انتخابات ریاست جمهوری دهم شرکت کردند. بعد از آن هم به دلیل فضایی که بعد از انتخابات سال ۸۸ برایشان ایجاد شد فعالیت هایشان محدود شد. من این حرف شما را قبول ندارم. حرف من در مورد دوره دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد است در مورد دور اول همان گونه که گفتم فضا به شکل دیگری بود و از دوستان اصلاح طلب هم چنین انتظاری در این خصوص نداشتم. اما در دولت دوم اصلاح طلبان در نقد احمدی نژاد کوتاهی کردند اگر هم بگویند که رسانه نداشتیم، اشتباه می گویند. در همان مقداری که روزنامه و رسانه داشتند می توانستند انتقاد کنند. اوایل دولت اول احمدی نژاد آقای احمد توکلی در پشت تریبون مجلس بحث بیماری هلندی را به عنوان خطری که این دولت را تهدید می کند، مطرح کرد که بعداً دقیقاً این اتفاق افتاد. اصلاح طلبان انتقاد سیاسی نمی توانستند کنند، نظریه پرداز اقتصادی که داشتند، چرا به صورت گسترده مباحث فرهنگی و مباحثی مانند فساد را نقد نمی کردند. البته در همین مورد فساد رسانه های اصلاح طلب به دولت کم نقد نکردند؟ ببینید آن نقدی که شخصیت های اصلاح طلب به صورت مستقیم وارد میدان شوند و دولت را نقادی کنند وجود نداشت. این زشت است که بعد از این که دولت عوض شده است و دولتی نزدیک به آن ها بر سرکار آمده، بیایند از دولت سابق انتقاد کنند، به نظر من این افتخار نقد دولت احمدی نژاد برای اصولگرایان باقی ماند. این مهم است که شما در دولتی که به نام شما است انتقاد کنید. متأسفانه اصلاح طلبان یک ضعف بسیار بزرگ دارند و این نشان دهنده عدم توسعه یافتگی سیاسی شان است. شما ببینید در ۸ سال دولت اصلاحات شما تقریباً نقادی جدی از سوی اصلاح طلبان در مورد دولت اصلاحات نمی شنوید. در دولت اصلاحات حتی مباحثی مانند عبور از خاتمی مطرح شد! بحث عبور از خاتمی را دانشجویی در یک جلسه ای مطرح کرد که شدیداً جریان اصلاح طلب با آن مقابله کرد. در حقیقت عبور از خاتمی را در آن زمان جریان راست گرفت و بزرگ کرد. در حال حاضر شما دولت آقای روحانی را در نظر بگیرید. چرا اصلاح طلبان در مورد برخی نقدهایی که به این دولت وارد است سکوت می کنند؟ دولت احمدی نژاد برای اصولگراها بود یا نبود؟ اگر بود، افتخار نقد دولت احمدی نژاد باید برای اصولگراها باقی بماند. همه روزنامه ها و شخصیت های اصول گرا بعد از خانه نشینی ۱۱ روزه احمدی نژاد به صراحت او را موردنقد قرار می دادند. اصلاً در آن زمان دعوای دست به یقه ای به وجود آمده بود. بایدنیروهای وفادار به انقلاب و نظام اصلاح طلبان به اصولگرایان در نقد دولت کمک می کردند. در این دولت هم به این شکل است و این نشان دهنده ضعف یک جریان سیاسی است. یک جریان سیاسی باید آزاده باشد؛ اگر هم می بیند یک دولتی متعلق به خودش است ولی دارد اشتباه عمل می کند آن را نقد کند. دولت احمدی نژاد که از اشتباه گذشته بود و به انحراف رسیده بود. در حال حاضر چرا بعضی از اصول گراها در مورد اقدامات زودهنگام انتخابات احمدی نژاد موضعی نمی گیرند و در مقابل نقدها سکوت می کنند؟ احمدی نژاد قطعاً و بدون شک تمایل به بازگشت به قدرت را دارد، اگر سال ۹۶ نتوانست ۴ سال بعد و در انتخابات بعد. این البته طبیعی است و در رییس جمهور های قبلی هم این اتفاق افتاده است. ایشان خودش را چهره سیاسی می داند و حق دارد که برای بازگشت به قدرت تلاش کند. مسلم بدانید اگر آقای احمدی نژاد بخواهد به قدرت بازگردد احتیاجی به جریان اصولگرا ندارد. همچنان که ۸۴ هم نداشت و آن را به صراحت عنوان می کرد. در جلسات خصوصی که ایشان دارند می شنویم که ایشان انتقادات تندی به اصولگراها دارد. من جمله بعد از انتخابات ۷ اسفند ۹۴، هر چند او معتقد است تنها فقط اصولگراها بلکه همه جریان ها از اصلاح طلب و معتدل و اصولگرا آب در آسیاب می کوبند. ایشان اساساً اعتقادی به کمک گرفتن از اصولگراها ندارد، می گوید اگر اصولگرایان از من حمایت کنند رأی من را می ریزند. اما در موردحمایت اصولگرایان از ایشان بگویم که قطعاً شاکله و اکثریت اصولگرایان تمایل به برگشت آقای احمدی نژاد به قدرت را ندارند. در این موضوع شک نکنید. چون اصولگرایان می دانند که برگشتن احمدی نژاد یعنی چه. به تعبیری از نظر اصولگرایان آقای روحانی برود و آقای احمدی نژاد بیاید ما از چاله به چاه افتاده ایم. متأسفانه مقدار زیادی رسانه های اصلاح طلب ما هستند که این موضوع را کوک می کنند. یعنی دارند طوری وانمود می کنند که انگار اصولگرایان دوست دارند که احمدی نژاد به قدرت برگردد. برای این که مردم از آقای احمدی نژاد خاطره خوشی ندارند و می خواهند برای مقابله با اصولگرایان، احمدی نژاد را به اصول گرایان گره بزنند. درحالی که ممکن است از قضا سرکنگبین صفرا بفزاید یعنی معلوم نیست که بسیاری از اقشار مختلف مردم در نقاط مختلف کشور از احمدی نژاد دل بریده باشند؛ اتفاقاً ممکن است قضیه برعکس شود. از طرف دیگر این کار کاری ضد اخلاقی است چون حداقل من نشنیده ام که هیچ یک از اصولگرایان در ۳ سال گذشته حرکت یا صحبتی دال بر تمایل به بازگشت احمدی نژاد از خود نشان داده باشند. بگذریم، به نظر می رسد اصولگرایان در نقد دولت آقای روحانی دچار یک نوع سردرگمی هستند. به صورت مشخص شما چه نقدهایی به دولت آقای روحانی دارند؟ اصولگرایان طبعاً منتقد دولت هستند و نقدشان به مسائل قبل از برجام بازمی گردد. اولین نقد اصولگرایان به دولت نقد به نوع چینش کابینه ایشان و عدم اقبال به اصولگرایان در این چینش است. دوم این که دولت یازدهم و شخص آقای روحانی تمایل بسیار زیادی دارند که اصولگرایان را از منتقد به مخالف تبدیل کنند. این یک انتقاد خیلی جدی است که اصولگرایان به آقای روحانی دارند. آقای خاتمی می گفت: ما باید تلاش کنیم مخالف را به منتقد و منتقد را به موافق تبدیل کنیم. آقای روحانی به خصوص قبل از برجام ارتباطش را با اصولگرایان کاملاً قطع کرد و دری را برای آن ها باز نگذاشت و با الفاظ و ادبیات بسیار سخیفی با منتقدین دولت که عمدتاً اصول گرایان بودند صحبت کرد. درواقع ایشان در ظرف ۳ سال گذشته اصولگرایان را تحریک کرد. بنابراین خود دولت هم در این نوع رفتار سیاسی اصولگرایان بسیار مقصر است. طبعاً شما از اصولگرایان انتظار نداشته باشید که با این رفتاری که دارد انتقاداتشان به سمت تندی نرود. چون هر چه اصولگرایان می زنند به در بسته می خورد. این یک خطای استراتژیک دولت است. نکته سوم این است که قاطبه اصولگرایان از مذاکرات برجام حمایت می کردند. اعتقاداتی داشتند ولی اصل مذاکره را چون رهبری هم مکرراً از آن حمایت می کرد قبول داشتند. اصولگرایان هم به دلیل حمایت رهبری و به دلیل شرایط کشور طرفدار مذاکرات بودند، ما نمی توانیم که تمام ارتباطاتمان را با همه دنیا قطع کنیم. ما حرفمان این است که ما سلاح هسته ای نمی خواهیم بسازیم اگر قبول ندارید بیایید ببینید، پس اصولگرایان از مذاکرات حمایت می کردند و البته انتقاداتی هم به آن داشتند اما دولت این انتقادات را بزرگ کرد و با بزرگ نمایی این ها را به عنوان مخالفان برجام نشان می داد. دلیل من این است که برجام به مجلس رفت و از طرف یک جریانی از اصولگرایان، مورد انتقادات تندی قرار گرفت ولی در نهایت همین مجلسی که اصولگرا بود، با رأی بسیار قاطعی به برجام رأی داد. بی انصافی نباید کرد. در مرحله اجرای برجام نیز من چند بار به این دوستان دولت گفته ام که این هایی که به نحوه اجرای برجام انتقاد می کنند، مقصودشان شما نیستید، چرا شما به خودتان می گیرید؟! منتقدان به طرف های غربی نقد می کنند، عمده سخن به طرف غربی است اما دولت به خودش می گیرد. دولت کار خودش را به خوبی با نقاط ضعف کوچکی انجام داده است. در حال حاضر نیز طرف نقد اصولگرایان دراجرای برجام غربی ها هستند. اما عمده اصولگرایان با برجام موافق هستند. در مورد آشفتگی هایی هم که شما فرمودید، بله طبیعتاً یک جناح بزرگ سیاسی که طیف های مختلف دارد و مقداری هم ناهماهنگی و آشفتگی هایی هم ممکن است در آن وجود داشته باشد. بنده دفاع کامل از اصولگرایان نمی کنم و فکر نمی کنم که هیچ اصولگرایی بگوید که ما هیچ عیب و ایرادی نداریم، من می توانم فهرستی از نقد هایی که به اصولگرایان دارم را به شما بدهم. برای نمونه فکر می کنید که مثلاً آقای باهنر به جریان اصولگرایی انتقاد ندارد؟ مسلم است که دارد، اما حرف من این است که اصولگرایان عموماً با برجام موافق هستند. نگاه اصولگرایان به عملکرد دولت در مجموع چه هست و چه انتقادهایی به این عملکرد دارند؟ یکی از مهم ترین انتقادات اصولگرایان به دولت در مورد تیم اقتصادی دولت است. ما معتقدیم گروه اقتصادی دولت منسجم نیست. اخیراً اصلاح طلب ها هم به این جریان پیوسته اند که خواستار عوض شدن تیم اقتصادی هستند. نقد دوم به سیاست های اقتصادی دولت است؛ اصولگرایان معتقدند سیاست های اقتصادی دولت جواب گوی وضعیت فعلی اقتصاد کشور نیست. در حوزه سیاست خارجی نیز اعتقاد دارند که نگاهی در رابطه با ارتباط با آمریکا در دولت وجود دارد که فکر می کنند ما اگر مشکلمان را با آمریکا حل کنیم، بسیاری از مشکلاتمان حل می شود. اصولگرایان با این نگاه مخالف هستند؛ نه به این معنا که ما باید همواره تنش ایجاد کنیم. ما با اساس این نگاه که فکر کنیم با رابطه با آمریکا همه مشکلات حل می شود مخالف هستیم. این انتقادات به حدی است که ما شاهد معرفی کاندیدای جدیی از سوی اصولگرایان برای انتخابات ۹۶ باشیم؟ قطعاً اصولگرایان در انتخابات ۹۶ کاندید یا کاندیداهایی را معرفی می کنند، یا اگر نخواهند کاندیدای جدی را معرفی کنند کاندیدای غیر جدی معرفی می کنند چون ممکن است که شرایط به گونه ای باشد که کاندیدای جدی را نتوان معرفی کرد. یعنی این احتمال را می دهید که آقای روحانی در انتخابات ۹۶ هم رئیس جمهور خواهد بود؟ نه در حال حاضر این احتمال را جدی نمی بینم. چه کسی می تواند رقیب جدی ایشان باشد؟ آقای روحانی رقیب دارد و به قول آقای عبدی رقیب اصلی ایشان خودش و عملکرد خودش است. در حال حاضر مهم نیست که چه کسی رقیب ایشان می شود. به اعتقاد من اگر این عملکرد ادامه پیدا کند، ممکن است در یک فرایند کاملاً غیرقابل پیش بینی یک دفعه کسی بیاید و رئیس جمهور شود. مردم اگر از کسی زده شوند به او رأی نمی دهند. به نظر شما آیا عملکرد اصولگرایان در انتخابات ۹۲و۹۴ این را نشان می دهد که آنها بتوانند چنین جوی را در انتخابات ۹۶ ایجاد کنند؟ این مقایسه را قبول ندارم، من قائل به تفکیک هستم. شما انتخابات تهران را ملاک نگیرید و به صورت جامع به انتخابات نگاه کنید. اصولگرایان یک گام بزرگ را در انتخابات ۹۴ برداشتند و آن این بود که توانستند یک انسجام و همگرایی نسبتاً قابل قبولی ایجاد کنند. به غیراز آقای لاریجانی که از یک سال قبل، از ائتلاف کناره گیری کردند، بقیه طیف های اصولگرا به دورهم جمع شدند، یک تصمیم واحد گرفتند و هیچ کدامشان تا آخر از این تصمیم تمرد نکردند. این یک قدم بزرگ توسعه یافتگی سیاسی است که در جریان اصلاح طلب هم اتفاق افتاد. برای این که ما بتوانیم به توسعه یافتگی سیاسی دست پیدا کنیم باید هر دو جریان توسعه یافته شوند تا در پی آن کشور توسعه پیدا کند. اما این که نتیجه انتخابات در یک شهر بزرگی به نام تهران چه شد این یک بحث فرعی دیگری است. مهم این است که توانستند با یک انسجام به این انتخابات وارد شوند. اگر با همین انسجام بتوانند به انتخابات ۹۶ وارد شوند می توانند موفق شوند، چون انتخابات ریاست جمهوری اساسا با انتخابات مجلس فرق می کند. به نظر می رسد یکی از مشکلاتی که جناح اصولگرا در مقطع فعلی برای انتخابات ریاست جمهوری با آن مواجه است، فقدان چهره مطرح به عنوان کاندیدا و نداشتن شیخوخیت در این جبهه است. اتفاقاً به نظر من این یک حسن است. من اساساً این سیستم را که یک نفر از بالا باشد و دیگران حول او جمع شوند، در هر دو جریان سیاسی قبول ندارم. شیخوخیت خوب است اما نه همه جا، زمانی است که حرکت های سیاسی یک جناح با مشکلاتی روبرو می شود و شیخوخیت می تواند این مشکلات را رفع کند. نمونه این کار را شما در انتخابات ۹۲ در جناح اصلاح طلب دیدید که منجر به کنار کشیدن آقای عارف شد. این خوب است. ولی اگر بخواهیم حرکت یک جناح سیاسی را بر اساس شیخوخیت تعریف کنیم کاملاً کار غلطی است. حرکت باید بر اساس تفکر، خرد و منافع جمعی باشد. این که می گویند مثلاً بعد از درگذشت آقای عسگراولادی وحدت جریان اصولگرا با مشکل مواجه شده است، درست نیست.. اتفاقاً وقتی آقای عسگراولادی در قید حیات بودند، نتوانستند خیلی وحدت ایجاد کنند و اتفاقاً اصولگرایان بعد از فوت ایشان بهتر توانستند به وحدت برسند. نمونه ی آن هم انتخابات ریاست جمهوری سال۸۴ و انتخابات مجلس سال ۹۰ بود که اصولگرایان به وحدت دست پیدا نکردند. در زمان مرحوم آیت الله مهدوی کنی همین طور بود. یعنی شما فکر نکنید که این جریان زمانی که از شیخوخیت برخوردار بوده است، دارای وحدت و انسجام خیلی خوبی بوده و حالا که این موضوع کمرنگ شده است انسجام خود را ازدست داده است. ولی مقاطعی را که شما مثال زدید اصولگرایان قدرت را در اختیار داشتند و وحدت در چنین شرایطی بسیار سخت تر از زمانی است که جناحی از قدرت به دور باشد؟ با شما موافقم، پس به این نتیجه می رسیم که فاکتور های دیگری در انسجام یک جناح می تواند مؤثر باشد. فاکتور در اقلیت بودن خود می تواند وحدت آفرین باشد. چه شما از شیخوخیت برخوردار باشید چه نباشید. در مورد نداشتن چهره برای انتخابات ریاست جمهوری هم چرا شما فکر می کنید که اصولگرایان چهره ندارند؟ در این ۱۲ سالی که مجلس در اختیار اصولگرایان بود، چهره های زیادی در حد و قواره های رئیس جمهور مطرح شده اند. منظورتان آقای باهنر است؟ بله، من روی این مسئله که این ایشان قبول می کند که کاندیدا شود یا نه صحبت نمی کنم؛ اما بحثم این است که آیا شما آقای باهنر را به عنوان چهره ای که می تواند رئیس جمهور باشد قبول ندارید؟ به نظر من ایشان باتجربه و سابقه ای که در سیاست ایران دارد در حد و اندازه های ریاست جمهوری است. در مورد قاسم سلیمانی چطور، اصولگرایان چه قدر به سلیمانی برای ریاست جمهوری فکر می کنند؟ به نظر من بعضی ها می خواهند با طرح این مباحث ایشان را تخریب کنند و این نوعی جفا به ایشان است. سردار سلیمانی کاملاً متمرکز بر روی مسائل امنیت و منافع ملی در خارج از کشور هستند، به نظر من یکی از بهترین کسانی که در حوزه خودش به مملکت خدمت می کند ایشان است. اما ما فکر می کنیم که یک نفر که درجایی موفق عمل می کند می تواند در جای دیگر هم موفق عمل کند. این حرف ها شیطنت رسانه ای است. نقش جبهه پایداری را در انتخابات ۹۶ چگونه ارزیابی می کنید و اساساً این گروه را اصولگرای واقعی می دانید و به نظر شما در صورت ورود احمدی نژاد به انتخابات این گروه وحدت اصولگرایان را برهم نمی زنند؟ من انتقادات جدی به عملکرد سیاسی جبهه پایداری دارم و فکر می کنم که این ها با رادیکال کردن فضا به نفع خودشان و به نفع جریان اصولگرایی کار نکردند و بعضاً اعتقاد دارم که این ها خلاف خط مشی که رهبری نظام برای نظام تعیین کرده اند رفتار کردند. من جریان پایداری را جریانی که دارای انحراف فکری، (مانند آن حلقه ای که در موردش صحبت کردیم)، باشد، نمی دانم این را باید از هم تفکیک کرد. این که این ها ازلحاظ سیاسی در زمان دولت احمدی نژاد زاییده شدند، درست است، این که یک بخش عمده این ها مدیران اجرایی آقای دولت های نهم و دهم بودند، درست است؛ اما این که این ها هم به همان نحله فکری انحرافی اعتقاد دارند، درست نیست. حداقل اکثریتشان این گونه نیستند و ازاین جهت با آن حلقه فاصله گرفته اند. اما از جهت خط و مشی سیاسی رادیکال هستند. عمده مشکل ما به عنوان اصولگرایان با احمدی نژاد همان انحراف فکر است. یعنی در دیگر مباحث با ایشان اختلافی ندارید؟ ببینید اصل ماجرا همان انحراف فکری است. تفکر که منحرف باشد همه چیز به انحراف می رود. وگرنه ما به آقای روحانی هم در مدیریت اقتصاد انتقاد داریم، به آقای احمدی نژاد هم داشتیم؛ اما آقای روحانی را منحرف نمی دانیم. جریان پایداری در چند مقطع زمانی به خصوص در ایام انتخابات به جریان اصولگرایی آسیب زد. اما در انتخابات سال ۹۴ رفتار عاقلانه ای داشتند. البته برخی از اصولگرایان هنوز به این ها به دیده تردید نگاه می کنند که در رأس آن ها آقای لاریجانی و طیف ایشان قرار دارد و معتقدند این ها در فرصت هایی به اصولگرایان آسیب می زنند. به دولت بازگردیم، با شرایطی که آقای روحانی دولت را تحویل گرفت اصولگرایان چه انتظاراتی از ایشان داشتند؟ به نظر اصولگرایان دولت می توانست در این شرایط خیلی بهتر از این عمل کند. این که بگویند شرایط سخت بود و این حرف ها، این شرایط را همه دولت ها داشته اند. مگر دولت آقای هاشمی و خاتمی این شرایط سخت را نداشتند. آقای هاشمی وقتی دولت را تحویل گرفت با کشوری تقریباً نیمه ویران مواجه بود بعدازآن به محض این که آقای خاتمی بر سرکار آمد با بحران کاهش قیمت نفت، تورم بالا و تعهدات باقی مانده از دولت آقای هاشمی روبرو بود. دولت آقای احمدی نژاد هم با تحریم ها مواجه شد. من این را نمی پسندم که دولتی بیاید علیه دولت سابق نق بزند و خودش را وارث مشکلات معرفی کند. مگر از قبل نمی دانستید که چه چیزی را تحویل می گیرید که آمدید؟ شما حل مشکل هسته ای کشور، برداشته شدن تحریم ها و کنترل تورم با توجه به کاهش قیمت نفت را دست آورد کمی می دانید؟ من می گویم مجموعه آن چیزی که برای مردم عادی به دست آمده، چه بوده است؟ مردم عادی خیلی با آمار کاری ندارند باید عملاً این موارد را در اشتغال فرزند خود، حقوق همسر و قدرت خرید خود مشاهده کنند. حالا شما بگو من تورم را به صفر رساندم، اگر مردم این کاهش را لمس کردند آن وقت است که شما عملکرد خوبی داشته اید. البته کاهش تورم در این دولت دست آورد بزرگی است، اما بعضی از اقتصاددانان معتقدند که در شرایط فعلی در کشور ما تورم ۱۰ درصدی خوب نیست و باعث رکود می شود در حال حاضر تورم مثلاً باید ۱۵ در صد باشد. ضمن این که تیم مدیران اجرایی دولت تیم لختی است، تیم اطلاع رسانی دولت کاملا ناکارآمد است. روحانی اصولگرایان را به منتقدان تند تبدیل کرد همین حوزه اطلاع رسانی که می فرمایید در دولت وجود ندارد، مسئولیتش به عهده یک اصولگرا است، یا در بخش های دیگر اصولگرایان سهم هایی در دولت دارند، چرا می گویید درها در کابینه به روی اصولگرایان بسته بوده است؟ شما در این چند سال دیده اید که اصولگرایان از دولت سهم خواهی کرده باشند؟ این چندنفری هم که شما می گویید آیا دستشان در حوزه خودشان باز بوده است؟ مثلاً آقای رحمانی فضلی همه استانداران را از اصولگرایان انتخاب کرده است؟ ایشان یک استاندار اصولگرا و یک معاون اصولگرا ندارد. به نظر من اگر این چند نفر هم از اصولگرایان در کابینه نبودند وضعیت اصولگرایان تغییری نکرده بود. لبه تیز انتقاد من به آقای روحانی این بود که ایشان در ابتدا در عرصه سیاست استراتژیک کشور اشتباه کرد و اشتباهش این بود که اصولگرایان را در عرصه سیاسی کشور به بازی نگرفت و آن ها را به منتقد تند تبدیل کرد. روحانی می توانست فضا را مدیریت کند اما با ادبیات تند منتقدین خودش را راند و به نظر من این موضوع عمدی بود. ازاین جهت حداقل در لفظ آقای خاتمی خیلی بهتر عمل کرد. در دوره اصلاحات آقای عسگراولادی هر وقت که می خواست با آقای خاتمی جلسه برگزار می کرد و در مورد مسائل کشور با ایشان مشورت می کرد. در آن زمان راه برای ارتباط با دولت باز بود و اصولگرایان احساس ارتباط با دولت داشتند. عدم ارتباط با منتقدین برای یک دولت خوب نیست. مهم نیست چه دولتی باشد. هنر دولت این است که منتقدین خود را کنترل و از تند شدن آن ها جلوگیری کند. دولت آقای روحانی کاملاً در این زمینه غیرحرفه ای عمل کرده است و مدیریت روانی خوبی چه در جامعه و چه نسبت به مخالفان خود نداشته است. جناب ایمانی خیلی ممنون از حضور و وقتی که در اختیار ما قراردادید... در نهایت من درخواستی که از رسانه ها دارم این است که یک مقدار از مسائل سطحی روز اوج بگیرند و به مسائل ریشه ای تر بپردازند، من هم از شما تشکر می کنم، گفت وگوی خوبی بود.